Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ "ΣΩΣΟΥΝ"

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε χθες (21/6/2010) στη New York Times. Εν ολίγοις μας λέει, καλά κάνουμε και αρνούμαστε να πουλήσουμε μερικά από τα νησιά σας, καθώς τίθενται ζητήματα εθνικής κυριαρχίας. Η λύση για τον Strauss είναι να νοικιάσουμε γη ή φυσικούς πόρους. Αυτό, όπως μας εξηγεί, θα μας επιτρέψει να διατηρήσουμε την κυριαρχία, ενώ παραχωρώντας τα δικαιώματα χρήσης θα μπορέσουμε να μειώσουμε το χρέος. Και μάλιστα υποστηρίζει ότι αυτό έχει επαναληφθεί το 1897. 


Πράγματι οι δυο κρίσεις έχουν κάποια κοινά χακτηριστικά, αλλά μια πολύ βασική διαφορά- τη δραχμή, η οποία υποτιμήθηκε αυξάνοντας τη κυκλοφορία του χρήματος. Η ομοιότητα είναι ότι οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις προσπαθούσαν να δημιουργήσουν νέες αγορές για να εξασφαλίσουν φτηνές πρώτες ύλες και να επενδύσουν σε σιδηροδρόμους, λιμάνια κ.α. (πράγματι, στο τέλος του 19ου αιώνα κατασκευάστηκε το μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών σιδηροδρόμων). Και για να το πετύχουν αυτό, μας λέει ο Πολάνυι, οι δυτικές δυνάμεις αγωνίζονταν για παραχωρήσεις, δικαιώματα χρήσης γης και άλλους τρόπους να ελέγξουν τις 'υπο-ανάπτυκτες΄περιοχές (2006: 21-23). Μήπως ο κ. Strauss δίνει φωνή σε έναν παρόμοιο αγώνα των νυν μεγάλων δυνάμεων (που παραπιπτόντως είναι από τις ισχυρότερες στη παραγωγή εναλλακτικής ενέργειας) για έλεγχο των 'πόρων' των 'προβληματικών' οικονομιών της νότιας Μεσογείου (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία) που (επίσης παρεπιπτόντως) έχουν τις περισσότερες ώρες ηλιοφάνειας στη διάρκεια του χρόνου και τους ισχυρότερους ανέμους;;

Δ.Κάρας

Βιβλιογραφία
Καρλ Πολάνυι, 2006, Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός
Για τη κρίση του 1897 βλ. επίσης Μουζέλη Ν., 1978, Νεοελληνική Κοινωνία. Όψεις Υποανάπτυξης


Ακολουθεί αναδημοσίευση του άρθρου:


A Way to Rescue Greece
By MICHAEL J. STRAUSS
Published: June 21, 2010

http://www.nytimes.com/2010/06/22/opinion/22iht-edstrauss.html



PARIS — Nations sometimes lease pieces of their territory to one another, and the resulting servitude typically benefits both parties: One gets the use of additional space while the other is compensated financially, politically, or in some other way.


Nearly every lease has been created at the behest of the country that
sought to gain from the added territory, but there is no reason why
such an arrangement can’t be instigated by the nation that would
benefit from the compensation. Financially ailing Greece would do well
to consider this as an alternative to some of the austerity measures
that are provoking unrest and disruptions.


A German politician’s proposal that Greece sell an island or two was
rightly dismissed. The implied transfer of sovereignty would have been
problematic. Sales of territory sometimes occurred as countries took
their present shape, but in the past 150 years this type of formal
cession has given way to leases and similar arrangements that leave
sovereignty intact.


Hong Kong, the Panama Canal, and Guantánamo Bay are all examples of
this. The first two territories even reverted back to their sovereign
owners enhanced, yielding ongoing financial and economic benefits.
Guantánamo showed that a leased territory can be misused like any
other, but it doesn’t negate the potential value of such an
arrangement.


Ukraine recently let Russia renew its lease at the port of Sevastopol
for another 25 years in exchange for a price break on Russian natural
gas. Both countries were desperate for what the other offered — Russia
needed a site for its Black Sea fleet, and Ukraine’s floundering
economy will benefit from gas discounts totaling around €30 billion.
This equals a sizable chunk of the €110 billion Greek rescue plan
agreed by the European Union and the International Monetary Fund, and
illustrates the magnitude of sums that a deal like this can channel to
the recipient country.


The rights in a lease can be narrow or broad, the compensation can
take a variety of forms, and the time period can reflect the nature of
the commitment. Therein lies the concept’s relevance for a country
like Greece. Offering limited rights on some of its territorial assets 
while retaining sovereignty over them can be an optimal way to 
finance a reduction of state debt.




There are plenty of countries that wouldn’t mind securing temporary
rights in parts of Greece or in other troubled E.U. nations like
Portugal or Spain. Even restricted rights can be attractive, like the
ability to exploit a single resource or engage in some other lucrative
activity.



Greece itself was the laboratory that showed this can work, back in
1897. It had declared bankruptcy four years earlier, curtailing
payments on foreign debts. After long, tough negotiations, an
agreement was reached that gave the creditor nations the ability to
pay themselves off with future funds generated on Greek territory.
They got the right to collect import duties at the port of Piraeus, to
keep revenues from state monopolies that sold oil, salt and matches,
and to collect taxes on tobacco until the debts were paid off. Greece
retained complete policymaking authority in the areas concerned,
notably trade.


The process was tightly controlled. A commission created by the
creditors would receive the collected funds and invest them in
financial instruments abroad. The proceeds replaced Greece’s
international debt service payments. Any excess funds generated by the
investments would go to Greece, to service its domestic debts.


The plan was foresighted and discouraged cheating. To ride out future
economic slumps, it allowed the foreign creditors to collect customs
duties from other Greek ports if the intake at Piraeus, the main port,
diminished. This also quashed any thought of diverting incoming ships
to alternate ports.


The parallels between Greece’s situation in 1897 and today are
striking, even with the many political and financial changes in the
intervening years. This suggests the idea of a financial servitude on
Greek territory can still have relevance if it is revived, studied and
adapted to the current crisis.


Michael J. Strauss, who teaches geopolitics at the Centre d’Etudes
Diplomatiques et Stratégiques in Paris, is the author of “The Leasing
of Guantánamo Bay.”




Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ

Μια ώρα για την αξιοπρέπεια
• Επειδή είμαστε οργισμένοι
• Επειδή θέλουμε να χαμογελάμε
• Επειδή θέλουμε να δουλεύουμε
• Επειδή νοιαζόμαστε για τα παΐδια μας
• Επειδη οι νέοι πρέπει να ονειρεύονται
• Επειδή τις γιορτές θέλουν δώρα τα εγγόνια μας
• Επειδη μας αρέσουν τα μαγαζια μας
• Επειδη μας εμπνέει η δημιουργία
• Επειδη δεν ανεχόμαστε να δολοφονούνται τα ανθρωπινά όνειρα

Διαμαρτυρόμαστε και αγωνιζόμαστε προς το παρόν
Σιωπηλοί
Γιατί η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο.
Την Πέμπτη 17 Ιουνίου 12.00 με 13.00 η Καισαριανή
Κλείνει μαγαζιά και υπηρεσίες
Είμαστε όλοι στην πλατεία της σιωπηλοί
Διεκδικώντας το αυτονόητο

Την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ & ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ Ε.Ε.

Την Πέμπτη 17 Ιούνη στην αίθουσα του Συλλόγου Υπαλλήλων Τράπεζας Ελλάδας θα πραγματοποιηθεί η εκδήλωση της πρωτοβουλίας οικονομολόγων – πανεπιστημιακών, που ξεκίνησε με την έκδοση ενός κειμένου υπογραφών υπό τον τίτλο “παύση πληρωμών – έξοδος από το ευρώ”.

Το κείμενο (που βρίσκεται στη διεύθυνση http://www.gopetition.com/online/36271.html ) έχει ήδη συγκεντρώσει περισσότερες από 700+ υπογραφές. Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 19.00 
Ομιλητές θα είναι:

Λεωνίδας Βατικιώτης, Δημήτρης Καζάκης, Στάθης Κουβελάκης,
Κώστας Λαπαβίτσας, Σπύρος Μαρκέτος,
Πέτρος Παπακωνσταντίνου και Κώστας Σαρρής.