Ημερολόγια της Κρίσης

Ζητούν έλεγχο νομιμότητας χρέους

2011-03-05T01:39:00.000-08:00

Αναδημοσίευση από το ramnousia.com

Τσόμσκι, Λόουτς, Μπεν και 200 προσωπικότητες για το ελληνικό χρέος

Αθήνα

Εκκληση για τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για το δημόσιο χρέος της Ελλάδας απευθύνουν περισσότερες από 200 προσωπικότητες , υπογραμμίζοντας την ανάγκη να ανοιχθούν τα βιβλία του δημόσιου χρέους.

Από το εξωτερικό την έκκληση υπογράφουν μεταξύ άλλων ο Αμερικανός καθηγητής στο Τμήμα Γλωσσολογίας και Φιλοσοφίας του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασσαχουσέττης (MIT) Νόαμ Τσόμσκι, ο σκηνοθέτης Κεν Λόουτς, ο πρώην βουλευτής των Βρετανών Εργατικών Τόνι Μπεν, πρώην υπουργοί από τον Ισημερινό (όπου δημιουργήθηκε αντίστοιχη επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους), βουλευτές και ευρωβουλευτές από την ΕΕ.

Στην πρωτοβουλία μετέχουν και Έλληνες βουλευτές, συνδικαλιστές, οικονομολόγοι, συνταγματολόγοι, πανεπιστημιακοί, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, κ.ά.

Μεταξύ αυτών είναι οι βουλευτές κ. Π. Λαφαζάνης και κυρία Σοφία Σακοράφα, ο ομότιμος καθηγητής Νομικής και ακαδημαϊκός κ. Γιώργος Κασιμάτης, οι οικονομολόγοι-πανεπιστημιακοί κ. Κώστας Βεργόπουλος και Κ. Λαπαβίτσας, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Τμήματος Νομικής ΑΠΘ κ. Κώστας Χρυσόγονος, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου κ. Γιώργος Κατρούγκαλος, ο καθηγητής εργατικού δικαίου κ. ΄Αρης Καζάκος, οι πανεπιστημιακοί Αριστείδης Μπαλτάς, Σάββας Ρομπόλης, Ευτύχης Μπιτσάκης και κυρίες Πέπη Ρηγοπούλου και Τζίνα Πολίτη, ο καθηγητής Πανεπιστημίου Αθήνας κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο επ. καθηγητής Ιστορίας Ιδεών, τμ. Πολ. Επιστημών ΑΠΘ κ. Σπύρος Μαρκέτος, ο πρώην αντιπρόεδρος ΣτΕ κ. Μιχάλης Δεκλερής, ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ κ. Σπύρος Παπασπύρος, ο κ. Αλέκος Αλαβάνος (υπογράφει ως πρώην μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου), ο κ. Μανώλης Γλέζος, ο πρώην βουλευτής κ. Π. Κοροβέσης, η σκηνοθέτης κυρία Αλίντα Δημητρίου, οι συγγραφείς κυρίες Μάρω Δούκα, Ιωάννα Καρυστιάνη και Νάντια Βαλαβάνη, οι μουσικοσυνθέτες Διονύσης Τσακνής και Γιάννης Αγγελάκας, ο σκιτσογράφος κ. Στάθης Σταυρόπουλος, οι δημοσιογράφοι κ.κ. Γιώργος Δελαστίκ , Πέτρος Παπακωνσταντίνου, Αρης Χατζηστεφάνου, Αντ. Νταναβέλλος , ο δικηγόρος κ. Δήμος Τσακνιάς.

Μέλη της Πρωτοβουλίας για τη Συγκρότηση Διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, όπως ο συνταγματολόγος κ. Γ. Κατρούγκαλος, επεσήμαναν σε συνέντευξη Τύπου, ότι υπάρχει η δυνατότητα της μη αποπληρωμής του χρέους με επίκληση των καταστροφικών συνεπειών για την κοινωνική συνοχή που έχει η εξυπηρέτησή του. Ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ, κ. Παπασπύρος ζήτησε να υιοθετηθεί αυτό το αίτημα από τα συνδικάτα και τους κοινωνικούς φορείς και να μην είναι μόνο ένα αίτημα των ειδικών ενώ η συγγραφέας κυρία Βαλαβάνη υπογράμμισε ότι το αίτημα πρέπει να στηριχθεί από όλο τον κόσμο που αγωνίζεται κατά του μνημονίου. Από την πλευρά του, ο κ. Λαφαζάνης αναφέρθηκε σε εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου, όπου αναδεικνύεται ο παράνομος χαρακτήρας του χρέους, ενώ η κυρία Σακοράφα τόνισε την κινηματική διάσταση της πρωτοβουλίας, που την ξεχωρίζει από συνήθεις κοινοβουλευτικές επιτροπές.

Πατήστε εδώ για να υπογράψετε την Online petition - Πρωτοβουλία για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Ελληνικού Δημόσιου Χρέους

Πηγή: http://www.ramnousia.com/2011/03/blog-post_6221.html

Τζον Χόλογουεϊ: Η οργή είναι μόνο αφετηρία

2010-08-13T13:59:00.000-07:00

Αναδημοσίευση από το edromos.gr

Ο Τζον Χόλογουεϊ είναι κοινωνιολόγος και ακτιβιστής. Γεννήθηκε στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας και σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Διδάσκει στο Ινστιτούτο Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Σπουδών του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Πουέμπλα, στο Μεξικό και μελετάει τα κινήματα στην Αργεντινή, την Αφρική και σε άλλες περιοχές του κόσμου. Έχει εκδώσει εννιά βιβλία, μεταξύ των οποίων τα Change the World Without Taking Power (2002), Negativity and Revolution: Adorno and Political Activism (2008) και Crack Capitalism (2010). Το κείμενο που δημοσιεύεται είναι η ομιλία του Χόλογουεϊ στο φετινό Resistance Festival, που οργανώθηκε από την ΚΟΕ, στη Γεωπονική Σχολή της Αθήνας, σε μετάφραση της Άννας Χόλογουεϊ.

Κινήματα και Εξουσία: Η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και οι ευκαιρίες για την ανατροπή του.

Οργή. Μια οργή που πετάει πέτρες. Μια οργή που ουρλιάζει στους δρόμους. Μια οργή που φτύνει τους πολιτικούς. Μια οργή που βρίζει τους τραπεζίτες και όλους τους καπιταλιστές. Η οργή του «¡ya basta!» Μια οργή που πρέπει να σεβαστούμε. Δίκαιη, δίκαιη οργή. Αξιοπρεπής οργή. Περήφανη οργή.
Και μετά; Και μετά τι; Η οργή δεν είναι παρά μια αρχή. Τι κάνουμε αφού έχουμε πετάξει τις πέτρες και έχουμε κάψει τα αυτοκίνητα; Τι κάνουμε με την οργή μας; Πού πάμε; Πού πάμε για να αλλάξουμε τον κόσμο;
Όχι στο κράτος. Η οργή μας είναι η οργή της αξιοπρέπειας και το κράτος είναι η άρνηση της αξιοπρέπειας. Το να πάμε στο κράτος σημαίνει να υιοθετήσουμε συγκεκριμένους ρόλους, συγκεκριμένες συμπεριφορές. Το να πάμε στο κράτος σημαίνει να ζητήσουμε άδεια, να προβάλλουμε αιτήματα, να περπατήσουμε στους διαδρόμους της εξουσίας. Της δικής τους εξουσίας. Όχι της δικής μας εξουσίας, της ικανότητάς μας να κάνουμε πράγματα, να δημιουργούμε. Η εξουσία τους είναι εξουσία επί, είναι η εξουσία του να πούνε στον κόσμο τι να κάνει, εξουσία να δίνουν εντολές. Αυτή δεν είναι η εξουσία μας, δεν είναι η εξουσία που θέλουμε.
Και, άλλωστε, η εξουσία του κράτους είναι μια άδεια εξουσία, δεν είναι μια ανεξάρτητη εξουσία αλλά, απλώς, ένα από τα πρόσωπα της εξουσίας τού κεφαλαίου. Μέσα από την ιστορία του, μέσα από τις μορφές οργάνωσής του, μέσα από τη γλώσσα του, μέσα από την ίδια του την ύπαρξη ως κάτι το ξεχωριστό από την κοινωνία, το κράτος δεν είναι μια ουδέτερη μορφή οργάνωσης, αλλά μια μορφή οργάνωσης που κατευθύνεται προς την προστασία και την αναπαραγωγή του κεφαλαίου.

Το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός

Αλλάξτε την κυβέρνηση και αλλάζετε πολύ λίγα. Τι έφερε η αλλαγή από τη Νέα Δημοκρατία στο ΠΑΣΟΚ; Σίγουρα όχι μια πιο δίκαιη κοινωνία. Σίγουρα όχι μια κυβέρνηση λιγότερο υποταγμένη στο κεφάλαιο. Και όχι ή όχι μόνο, επειδή οι πολιτικοί είναι προδότες, αλλά επειδή το κράτος, οποιοδήποτε κράτος, είναι τόσο δεμένο με τις δομές του κεφαλαίου, τόσο μπλεγμένο στην κίνηση του χρήματος, που οι ηγέτες του δεν έχουν άλλη επιλογή από το να προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν την αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Θα έκανε κάποια διαφορά αν η κυβέρνηση αποτελούνταν από ένα κόμμα πιο κοντά στην Αριστερά; Μάλλον όχι και μεγάλη. Ίσως να υπήρχε μια διαφορετική διαπραγμάτευση των όρων αναπαραγωγής του κεφαλαίου, ίσως θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερη κρατική δαπάνη, λιγότερη αστυνομική καταστολή, αλλά η κυβέρνηση θα ήταν αναγκασμένη να προάγει την αναπαραγωγή του κεφαλαίου, δηλαδή την αναπαραγωγή μιας δυναμικής γεμάτης βία και καταστροφή. Το ζήτημα δεν είναι να αλλάξουμε τους όρους αναπαραγωγής του κεφαλαίου, αλλά να σταματήσουμε να το αναπαράγουμε.
Ένας άντρας χτυπάει τη γυναίκα του, η γυναίκα ουρλιάζει από οργή. Το να διοχετεύσουμε αυτή την οργή προς το κράτος είναι σαν να διαπραγματευόμαστε τους όρους με τους οποίους ο άντρας θα χτυπήσει τη γυναίκα την επόμενη φορά. Δεν γίνεται να το κάνουμε αυτό. Μηδενική ανοχή. Δεν πρέπει να διαπραγματευτούμε την αναπαραγωγή του κεφαλαίου, αλλά να σταματήσουμε να το αναπαράγουμε. Μηδενική ανοχή προς την αναπαραγωγή της δυναμικής της βίας και της καταστροφής που, κυριολεκτικά, καταστρέφει τον κόσμο.
Να μην το δημιουργήσουμε, λοιπόν. Δεν θα έπρεπε να διοχετεύσουμε την οργή μας προς το κράτος. Όπως φώναζε ο λαός της Αργεντινής στη μεγάλη τους εξέγερση το 2001-2002 «¡Que se vayan todos, que no se quede ni uno!». Έξω οι πολιτικοί, όλοι τους. Και όχι μόνο οι πολιτικοί. Το πρόβλημα δεν είναι οι πολιτικοί, το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός, μια μορφή οργάνωσης που μας σκοτώνει.

Δεν είμαστε μηχανές

Τι κάνουμε, λοιπόν, με την οργή μας; Πώς να τη χρησιμοποιήσουμε για να σπάσουμε τον καπιταλισμό;
Πρώτα, παραδεχόμαστε με περηφάνια την οργή μας και λέμε, εμείς είμαστε η κρίση του καπιταλισμού. Είμαστε η κρίση του καπιταλισμού και το καμαρώνουμε. Δεν είμαστε τα θύματα της κρίσης, είμαστε οι δημιουργοί της. Είναι γελοίο να κατηγορούμε τους καπιταλιστές για την κρίση. Ο καπιταλισμός είναι μια σχέση κυριαρχίας. Το να κατηγορούμε τους καπιταλιστές για την κρίση είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι δεν μας κυριαρχούν αρκετά καλά. Αν η σχέση κυριαρχίας δεν λειτουργεί, τότε αυτό δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα της δύναμης των κυριαρχούμενων.
Αλλά πώς γίνεται αυτό; Πώς μπορούμε να πούμε ότι εμείς είμαστε η αιτία της κρίσης; Το κεφάλαιο δεν είναι μια σταθερή μορφή κυριαρχίας. Είναι μια δυναμική μιας όλο και πιο άγριας επίθεσης. Αυτή η δυναμική της επίθεσης θεωρητικοποιήθηκε από τον Μαρξ στην κριτική που άσκησε στο νόμο της αξίας. Στον καπιταλισμό, η παραγωγή της αξίας μετριέται από τον κοινωνικά απαραίτητο χρόνο εργασίας που απαιτείται για την παραγωγή ενός εμπορεύματος. Ωστόσο, αυτός ο κοινωνικά απαραίτητος χρόνος εργασίας όλο και ελαττώνεται. Αν ο κοινωνικά απαραίτητος χρόνος εργασίας για να παράγουμε ένα ποτήρι, ας πούμε, ήταν ένα λεπτό πριν από δέκα χρόνια, τότε μάλλον είναι είκοσι δευτερόλεπτα τώρα, και οποιοσδήποτε συνεχίζει να παράγει ποτήρια με το ρυθμό που είχε πριν από δέκα χρόνια δεν παράγει αξία και δεν θα μπορέσει να πουλήσει το ποτήρι του στην αγορά. Με άλλα λόγια, η κυριαρχία της αξίας είναι η κυριαρχία του πιο γρήγορα-πιο γρήγορα-πιο γρήγορα: αυτό το πιο γρήγορα-πιο γρήγορα-πιο γρήγορα συνεπάγεται τη χρήση νέας τεχνολογίας, αλλά σημαίνει και έναν πιο αυστηρό έλεγχο επάνω στις κινήσεις του εργάτη και επάνω σε κάθε πτυχή της κοινωνίας που πλαισιώνει τη διαδικασία παραγωγής. Αυτό σημαίνει μια συνεχή επιβολή νέων ρυθμών σε ό,τι κάνουμε: όχι μόνο στον τρόπο με τον οποίο εργαζόμαστε, αλλά και στον τρόπο που κοιμόμαστε, που τρώμε, που σχετιζόμαστε με τους φίλους μας, με τα παιδιά μας. Αν πέσουν τα ποσοστά κέρδους του κεφαλαίου, αυτό δείχνει ότι δεν καταφέρνει να επιβάλει τους ρυθμούς που χρειάζονται για να διατηρήσει τη δυναμική ανάπτυξής του. Με άλλα λόγια, το πρόβλημα για το κεφάλαιο είναι ότι έρχεται αντιμέτωπο, με ένα εκατομμύριο διαφορετικούς τρόπους, με την άρνησή μας να υποταχτούμε. Η άρνησή μας μπορεί να είναι μια πολύ συνειδητή άρνηση που οργανώνεται μέσα από ένα συνδικάτο ή κάποια άλλη κολεκτίβα, αλλά πολύ συχνά είναι απλώς μια πρακτική που θεωρούμε συνηθισμένη, όπως το να μείνουμε στο κρεβάτι λίγο παραπάνω ή να παίξουμε με τα παιδιά μας ή να κουβεντιάσουμε με τους φίλους μας. Με όλους αυτούς τους τρόπους, αντιστεκόμαστε στη δυναμική τού πιο γρήγορα-πιο γρήγορα-πιο γρήγορα, λέγοντας «Όχι, αρνούμαστε να είμαστε μηχανές».

Η δημιουργία ενός άλλου κόσμου

Η άρνησή μας δεν είναι μια ομοιογενής διαδικασία. Οι πολλές διαφορετικές αρνήσεις μας μπορούν να θεωρηθούν η δημιουργία περιοχών όπου το κεφάλαιο Δεν Περνά, χώροι ή στιγμές ετερότητας. Όταν κανείς φτάνει στις περιοχές που ελέγχονται από τους Ζαπατίστας στην Τσιάπας του νοτιοανατολικού Μεξικού, περνά μια ταμπέλα που λέει «Κακή κυβέρνηση, μην πλησιάζεις, εδώ κυβερνά ο λαός». Κατά κάποιο τρόπο, κάνουμε συνεχώς το ίδιο πράγμα στη ζωή μας, δημιουργούμε περιοχές όπου Δεν Περνά, ταμπέλες που λένε «Κεφάλαιο, μην πλησιάζεις, εδώ κυβερνά ο λαός» και τις βάζουμε γύρω από τις σχέσεις μας με τα παιδιά μας, με τους εραστές και τις ερωμένες μας, γύρω από τον ύπνο μας, το χορό μας και ούτω καθεξής. Βέβαια, αυτές δεν είναι περιοχές καθαρού αντικαπιταλισμού, αλλά περιοχές όπου υπερέχουν διαφορετικές αξίες, διαφορετικές συμπεριφορές. Τις ονομάζουμε αγάπη, φιλία, αλληλεγγύη. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο παλεύουμε για την ανθρωπιά μας, μερικές φορές ατομικά, άλλες φορές συλλογικά. Αυτό είναι που δημιουργεί την κρίση του κεφαλαίου, αυτό είναι που πρέπει να καταστρέψει η δυναμική τού κεφαλαίου.
Η κρίση δεν εμφανίζεται ως αποτέλεσμα της αντίστασής μας. Πρώτον, επειδή η αντίστασή μας, συχνά, δεν είναι μια συνειδητή πράξη και, δεύτερον, επειδή υπάρχει ένα παιχνίδι προσποίησης που επεμβαίνει. Όταν το κεφάλαιο έρχεται αντιμέτωπο με δυσκολίες, η πρώτη του αντίδραση είναι να προσποιηθεί. Λέει «οι εργάτες και η κοινωνία, γενικότερα, δεν υποτάσσονται αρκετά, αλλά θα προσποιηθώ ότι το κάνουν, με την ελπίδα να χρησιμοποιήσω αυτή την προσποίηση για να επιβάλλω την υποταγή που χρειάζομαι· θα στοιχηματίσω στο μέλλον». Αυτό το στοίχημα στο μέλλον είναι η εξάπλωση της πίστωσης (και, επομένως, η εξάπλωση των τραπεζών και της σημασίας τους). Όταν αυτό το στοίχημα αποτυγχάνει, όταν το κεφάλαιο διαπιστώνει ότι, παρ' όλη την εξαπάτηση και την καταπίεσή του, δεν καταφέρνει να επιβάλλει τη δυναμική τής παραγωγής που απαιτεί, τότε η κρίση εμφανίζεται ως κρίση πίστωσης, κρίση οικονομική, αλλά η ουσία της δεν είναι οικονομική. Η ουσία της είναι μία κρίση υποταγής: της ανυποταγής μας, της έλλειψης υποταγής μας, με άλλα λόγια της ανθρωπιάς μας· αυτό είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το κεφάλαιο.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί δείχνει ξεκάθαρα ότι υπάρχουν μόνο δύο τρόποι να βγούμε από την κρίση. Ο ένας είναι να αυξήσουμε την υποταγή μας στο κεφάλαιο, να καταστρέψουμε τις περιοχές όπου το κεφάλαιο δεν περνά, τις περιοχές που αντιστέκονται στην κυριαρχία του κεφαλαίου. Ζητάμε περισσότερη εργασία, υποσχόμαστε να δουλέψουμε πιο σκληρά, να υποτάξουμε κάθε πτυχή της κοινωνίας στις απαιτήσεις της παραγωγής αξίας. Αυτό είναι φυσικά το μονοπάτι που έχει διαλέξει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά είναι και, αναπόφευκτα, το μονοπάτι που διαλέγει οποιαδήποτε πρόταση προσεγγίζει τη λύση της κρίσης με όρους καπιταλιστικούς· οποιαδήποτε λύση που ζητά περισσότερη εργασία, οποιαδήποτε λύση που απλώς θεωρεί δεδομένη τη συνέχεια του καπιταλισμού στο ορατό μέλλον. Ίσως αυτός να είναι ο καλύτερος τρόπος να ανακουφίσουμε την άμεση κακουχία πολλών ανθρώπων, αλλά γνωρίζουμε πολύ καλά ότι σημαίνει την καταστροφή ενός ολόκληρου τρόπου ζωής, ότι θα περάσουν μόνο λίγα χρόνια πριν υπάρξει μια άλλη κρίση, ακόμα μεγαλύτερων διαστάσεων και ότι το να επικυρώσουμε την αναπαραγωγή του κεφαλαίου σημαίνει μάλλον να συμμετάσχουμε στην αυτοκτονία της ανθρωπότητας.
Αν αρνηθούμε αυτή τη λύση, τότε η μόνη άλλη πιθανότητα είναι να σπάσουμε το κεφάλαιο εδώ και τώρα! Η μόνη πιθανή έξοδος από αυτό τον κόσμο είναι η δημιουργία ενός άλλου κόσμου. Τώρα! Η δημιουργία ενός άλλου κόσμου είναι και καταστροφή αυτού εδώ. Το να βάλουμε πρώτα την καταστροφή του καπιταλισμού και μετά τη δημιουργία ενός άλλου κόσμου δεν έχει λειτουργήσει και δεν μπορεί να λειτουργήσει. Το πρόβλημα της επανάστασης δεν είναι η κατάργηση του καπιταλισμού, αλλά πώς μπορούμε να σταματήσουμε να παράγουμε τον καπιταλισμό και να κάνουμε κάτι γνωστικό με τις ζωές μας.
Αυτό το αντιλαμβάνομαι ως την αντιστροφή του Σολάνο. Το κίνημα ανέργων στο Σολάνο της Αργεντινής (και πολλά άλλα, αλλά το Σολάνο είναι ίσως το πιο γνωστό) ξεκίνησε αγωνιζόμενο για περισσότερη εργασία, για μια επιστροφή στην αμειβόμενη εργασία, και ύστερα, καθώς αναπτυσσόταν το κίνημα, αποφάσισε ότι δεν ήταν αυτό που ήθελε. Οι άνεργοι δεν ήθελαν να επιστρέψουν στην εργασία, στα εργοστάσια και τα γραφεία, δεν ήθελαν να επιστρέψουν στην εκμετάλλευση· ήθελαν να κάνουν αυτό που εκείνοι, ως κοινότητα, θεωρούσαν σημαντικό ή επιθυμητό. Ο αγώνας τους δεν γινόταν για την εργασία, αλλά ενάντια στην εργασία. Ήταν ο αγώνας τού πράττειν ενάντια στην εργασία. Από αυτό εξαρτάται το μέλλον του κόσμου: από την ικανότητά μας να διασώσουμε το πράττειν μας, τη δραστηριότητά μας, από τη δυναμική τής καπιταλιστικής εργασίας· η ικανότητά μας να βγάλουμε τις δραστηριότητές μας, τις ζωτικές μας δραστηριότητες, από τη θανάσιμη δυναμική τής καπιταλιστικής εργασίας. Αυτό είναι το ερώτημα της επανάστασης σήμερα: όχι πώς να καταλάβουμε την εξουσία στην κοινωνία και να τη μεταμορφώσουμε, αλλά πώς να τη σπάσουμε, πώς να ραγίσουμε τον καπιταλισμό, πώς να αποσυνδέσουμε το πράττειν μας από τη θανάσιμη δυναμική και να δημιουργήσουμε κάτι άλλο. Πώς να αναπτύξουμε δυναμικές που δεν προσαρμόζονται στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου; Πώς να σταματήσουμε να φτιάχνουμε τον καπιταλισμό και να κάνουμε κάτι άλλο;

Εξάπλωση των ρωγμών

Η απάντηση είναι προφανής: δεν γνωρίζουμε. Δεν γνωρίζουμε πώς να σταματήσουμε να φτιάχνουμε τον καπιταλισμό και να δημιουργήσουμε ένα διαφορετικό κόσμο. Δεν υπάρχει μία μόνο απάντηση, αλλά έχουμε ένα εκατομμύριο διαφορετικά πειράματα. Υπάρχει ένας άλλος εφικτός κόσμος που ήδη προσπαθεί να διαπεράσει αυτόν που υπάρχει. Βρίσκεται σε όλες αυτές τις περιοχές όπου το κεφάλαιο δεν περνά, τις οποίες αναφέραμε: η ώθηση ενός άλλου πιθανού κόσμου είναι ήδη η κρίση αυτού εδώ. Αυτές οι περιοχές όπου Δεν Περνά δεν είναι μόνο αμυντικές ή αρνητικές: είναι αρνήσεις και δημιουργίες. Είναι ρωγμές στην υπάρχουσα δομή των κοινωνικών σχέσεων, στιγμές ή χώροι στους οποίους, μέσα από την άρνηση και τη δημιουργία, ήδη δημιουργούμε ένα διαφορετικό κόσμο. Όταν οι Ζαπατίστας στήνουν ταμπέλες που λένε «Κακή κυβέρνηση, μην πλησιάζεις», δημιουργούν ένα χώρο άρνησης και δημιουργίας, ένα χώρο στον οποίο δημιουργούν ένα κόσμο με διαφορετικές κοινωνικές σχέσεις. Αν μπούμε σε μια τάξη και πούμε «εδώ δεν μας ενδιαφέρει να υπηρετήσουμε το κεφάλαιο· εδώ θα δημιουργήσουμε ένα διαφορετικό τρόπο εκμάθησης με διαφορετικές σχέσεις ανάμεσά σε όσους εμπλέκονται», ήδη συμμετέχουμε στο χτίσιμο ενός νέου κόσμου. Αν γκρεμίσουμε ένα πάρκινγκ στο κέντρο της πόλης και δημιουργήσουμε έναν κοινοτικό κήπο, ήδη δημιουργούμε έναν άλλο κόσμο. Αν κατέβουμε στους δρόμους να εκφράσουμε την οργή μας ενάντια στην κυβέρνηση, δεν είναι απλά μια άρνηση: σπάμε την απομόνωσή μας και δημιουργούμε μια κοινότητα, δημιουργούμε μια αίσθηση της συλλογικής μας δύναμης να κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά, δημιουργούμε μια διαφορετική μορφή κοινωνικότητας. Κανένα από αυτά τα πειράματα δεν είναι χωρίς αντιφάσεις, κανένα δεν είναι αρκετό για να ξεφορτωθούμε εντελώς τον καπιταλισμό, αλλά είναι όλες κινήσεις άρνησης-και-δημιουργίας. είναι όλα πειράματα στο χτίσιμο μιας διαφορετικής κοινωνίας. Είναι ρωγμές στο υφαντό των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, και ο μόνος πιθανός τρόπος να σκεφτούμε την επανάσταση είναι ως δημιουργία, εξάπλωση και πολλαπλασιασμό τέτοιων ρωγμών.

Πρέπει να ανακτήσουμε τις ζωές μας

Η κρίση είναι μια υποχώρηση του κεφαλαίου, μια παραχώρηση εδάφους. Για να επιτεθεί ξανά, κάνει ένα βήμα πίσω. Το κεφάλαιο δραπετεύει από την ανυποταγή μας έτσι ώστε να ανανεώσει την επίθεσή του εναντίον μας. Το κεφάλαιο λέει στους ανθρώπους: «Εξαιτίας της έλλειψης υποταγής, δεν έχω αρκετά κέρδη ώστε να σας απασχολήσω, δεν έχω την ικανότητα να μεταμορφώσω όλη την καθημερινή σας δραστηριότητα σε αμειβόμενη εργασία». Το κεφάλαιο κάνει ένα βήμα πίσω και αφήνει άδειες τις μέρες μας. Πρέπει να ανακτήσουμε αυτόν τον άδειο χώρο (τις μέρες μας, τις ζωές μας) για τους εαυτούς μας. Πρέπει να μπορούμε να πούμε στο κεφάλαιο «έχεις φύγει από τις ζωές μας, οπότε, ευχαριστώ πολύ, μην ξαναπλησιάσεις, δεν θέλουμε να επιστρέψεις». Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η επισφάλεια της εργασίας είναι η επισφάλεια του κεφαλαίου. Αυτό μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε μόνο αν αναπτύξουμε εναλλακτικούς τρόπους για να κάνουμε τα πράγματα, μια εναλλακτική κοινωνικότητα. Αυτό κάνουμε. Είναι δύσκολο να το δούμε, ακόμη δυσκολότερο να το κάνουμε, αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να πορευθούμε.
Σκουπιδότοπος/περιοχές εγκατάλειψης. Ο καπιταλισμός δημιουργεί όλο και περισσότερους σκουπιδότοπους/περιοχές εγκατάλειψης, περιοχές καταστροφής και συμφοράς. Η Ελλάδα, ο Κόλπος του Μεξικού, το Ντιτρόιτ, η Νέα Ορλεάνη, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, μεγάλα κομμάτια της Αφρικής, οι παραγκουπόλεις των μεγαλύτερων πόλεων του κόσμου και τα άδεια προάστιά τους: τόσες, τόσες πολλές περιοχές καταστροφής στις οποίες η μόνη δυνατότητα είναι να σκεφτεί κανείς την αναδόμηση. Αναδόμηση, αλλά σε διαφορετικά θεμέλια: όχι μια αναδόμηση της ίδιας καταστροφής, αλλά το χτίσιμο ενός διαφορετικού κόσμου, μιας διαφορετικής μορφής κοινωνίας.
Οργή λοιπόν. Η οργή είναι αναπόφευκτη, οργή ενάντια στη σήψη τού καπιταλισμού. Η οργή είναι μια απαραίτητη αφετηρία για το χτίσιμο ενός άλλου κόσμου. Αλλά η οργή δεν είναι αρκετή, είναι μόνο μια αφετηρία. Τώρα πρέπει να προχωρήσουμε. Πρέπει να γεμίσουμε τον κόσμο με ρωγμές.

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΓΗΣ

2010-08-05T02:39:00.000-07:00

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΌ ΤΗΝ enet.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ

"Eρμαιο στα χέρια των κερδοσκόπων η δημόσια κτήση"

Παραζαλισμένοι από τις κατραπακιές της «τρόικας», που πέφτουνε βροχή, κινδυνεύουμε να μην παίρνουμε καν χαμπάρι τα χειρότερα.

Στα μουλωχτά, χωρίς ενστάσεις, εντάσεις και σοβαρές αντιδράσεις, πέρασε από την κατατονική Βουλή, της πλήρους υποταγής και της θερινής ραστώνης, και παντελώς απαρατήρητη από τα ΜΜΕ της επιλεκτικής ευαισθησίας, μια νομοθετική ρύθμιση που, σε άλλες συνθήκες και εποχές, θα προκαλούσε σάλο:

Μια απλή τροπολογία (!) σε νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών οπλίζει με απεριόριστες εξουσίες τη Διυπουργική Επιτροπή Αποκρατικοποιήσεων να βγάζει κυριολεκτικά «στο σφυρί», με συνοπτικές διαδικασίες και ανέλεγκτα, όλα τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου - επιχειρήσεις και ακίνητα.

Για «αξιοποίηση» μιλάει, κατ' ευφημισμόν, η φοβερή τροπολογία και για να μην υπάρχουν περιθώρια παρερμηνείας επεξηγεί ότι περιλαμβάνει «κάθε είδους συναλλαγή, δικαιοπραξία και εν γένει ενέργεια ή πράξη, συμπεριλαμβανομένης και της μεταβίβασης του περιουσιακού στοιχείου, μέσω της οποίας το Δημόσιο θα μπορεί να αποκομίσει άμεση ή έμμεση ωφέλεια».

Και για να είναι γρήγορες και καθαρές οι δουλειές, χωρίς προσκόμματα στον εισπρακτικό αποκλειστικά στόχο και χωρίς χρονοβόρες διαδικασίες, ορίζεται ότι οι συμβάσεις «αξιοποίησης» των περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου: Εξαιρούνται από τον προληπτικό έλεγχο του Ελεγκτικού Συνεδρίου και απαλλάσσονται από κάθε φόρο ή επιβάρυνση!

Από τους ιστορικούς του μέλλοντος, που θα ασχοληθούν με τα πέτρινα χρόνια της χώρας υπό τη νεοαποικιακή κηδεμονία της Διεθνούς των Τοκογλύφων, ίσως βρεθεί κάποιος να επισημάνει ότι δεν υπήρξε ούτε ένας, για δείγμα, κυβερνητικός βουλευτής να καταψηφίσει ή, έστω, να ψελλίσει ότι ντρέπεται για την κατάντια του...

Να που, αλίμονο, δεν μιλούσε στο βρόντο η γερμανική κιτρινοφυλλάδα «Μπιλντ», όταν παρότρυνε χολερικά την ελληνική κυβέρνηση, αντί να επαιτεί προνομιακή δανειοδότηση, να πουλήσει την Κέρκυρα και τη Ρόδο για να ξελασπώσει! Και να που κάτι ήξερε ο σοβαρός βρετανικός «Γκάρντιαν», όταν έγραφε πρόσφατα (25-6-10) ότι από το υπουργείο Οικονομικών προωθείται η πώληση σε Ρώσους και Κινέζους (!) μεγιστάνες 12 ελληνικών νησιών.

Την εκποίηση σε ξένους κροίσους και κερδοσκόπους «επενδυτές» νησιών μας στο Αιγαίο και το Ιόνιο, για εισπρακτικούς και πάλι λόγους, επιχείρησε και προ εικοσαετίας η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με τις περίφημες «βραχονησίδες». Αλλά ξεσηκώθηκε τέτοια θύελλα αντιδράσεων και κατακραυγή, που αναγκάστηκε να υπαναχωρήσει.

Ο,τι, λοιπόν, δεν κατάφερε η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη, με το γνωστό μένος κατά της δημόσιας κτήσης και κατά του τεκμηρίου κυριότητας του Δημοσίου στην ελληνική γη, το επιχειρούν τώρα, αδίστακτα και ανενδοίαστα, οι λογιστές της σοσιαλιστικής κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου - και δεν κουνιέται φύλλο, αλίμονο...

Δεν βγαίνουν, ωστόσο, «στο σφυρί» μόνο (;) τα νησιά μας. Ειδικά για την εκποίηση ακινήτων του Δημοσίου οι συναρμόδιοι υπουργοί (Γ. Παπακωνσταντίνου, Λούκα Κατσέλη, Δημ. Ρέππας, Τίνα Μπιρμπίλη και Π. Γερουλάνος) στη συνεδρίασή τους της 23ης-7-10 συνέστησαν μια δεύτερη Διυπουργική Επιτροπή Αποκρατικοποιήσεων, σε επίπεδο γενικών γραμματέων, στην οποία μετέχουν και εκπρόσωποι της αμαρτωλής Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου και της ακόμη πιο κακόφημης ΕΤΑ (Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης). Ρόλος της, να ξεκαθαρίσει στο τσάκα τσάκα τους αναγκαίους αποχαρακτηρισμούς, τις αλλαγές χρήσης γης κ.τ.λ., ώστε ταχύτατα να αρχίσει το ξεπούλημα «φιλέτων» της δημόσιας γης, ακόμη και εκείνων που, από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους, θεωρούνται (και κατοχυρώνονται συνταγματικά) ως μη εμπορεύσιμα και εκτός συναλλαγής βεβαίως, αγαθά «κοινά τοις πάσι»...

Διερωτώμαι, με βαθύτατη ανησυχία, αν στην υπουργική συνεδρίαση εκφράστηκαν και αντιρρήσεις σ' αυτό το γενικό ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου. Τουλάχιστον από την υπουργό Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη, με την αδιαμφισβήτητη οικολογική ευαισθησία και το εγνωσμένο σθένος, που δημιούργησαν στους πολίτες μεγάλες προσδοκίες.

Δεν έχει καν το άλλοθι της άγνοιας. Από τους πρώτους που συνάντησε ενημερωτικά όταν ανέλαβε τα καθήκοντά της ήταν, προς τιμήν της, ο σφοδρός πολέμιος όλων των προκατόχων της στο υπουργείο Περιβάλλοντος Μιχ. Δεκλερής, που προήδρευε στο Ε' Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας, όταν, στη δεκαετία του '90, απέτρεπε τολμηρά τις αυθαιρεσίες κράτους και ιδιωτών εις βάρος του εθνικού μας πλούτου και έχτιζε λιθαράκι λιθαράκι μια προστατευτική για το περιβάλλον και το βιώσιμο κράτος νομολογία πρωτοποριακή σε παγκόσμια κλίμακα.

Είμαι σίγουρος ότι η εξοικειωμένη με αυτή τη νομολογία και τον διεθνή περιβαλλοντικό προβληματισμό Τίνα Μπιρμπίλη είναι και η μόνη από τους συναρμόδιους υπουργούς που ξεφύλλισε το καυτής επικαιρότητας και εξόχως σημαντικό βιβλίο της συμβούλου Επικρατείας Μαρίας Καραμανώφ «Βιώσιμο κράτος και δημόσια κτήση - τα όρια των ιδιωτικοποιήσεων» (εκδόσεις Αντ. Σάκκουλα), που θα 'πρεπε, αυτές τις χαλεπές ημέρες, να είναι το εγκόλπιο κάθε υπεύθυνου υπουργού που αποφασίζει, κάθε βουλευτή που ψηφίζει και κάθε ξερόλα τηλεοπτικού αστέρα που παπαγαλίζει.

Αντιπρόεδρος τώρα του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας (με πρόεδρο τον Μιχ. Δεκλερή), η Μαρία Καραμανώφ στο βιβλίο της:

* Αναπτύσσει το ιδιότυπο, στον ευρωπαϊκό χώρο, νομικό καθεστώς της δημόσιας κτήσης στην Ελλάδα: απλός διαχειριστής είναι το κράτος και όχι ιδιοκτήτης του φυσικού πλούτου και της πολιτιστικής κληρονομιάς, που αποτελούν «εθνική κοινοκτησία» και ανήκουν «σε όλους τους πολίτες και όλες τις γενεές».

* Καταγράφει τις νομικές αυθαιρεσίες και τις κυβερνητικές λαθροχειρίες των τελευταίων δεκαετιών, που μεθοδικά και εγκληματικά φαλκιδεύουν την κοινοκτημοσύνη της δημόσιας κτήσης (σταδιακά, από το Δημόσιο στον ΕΟΤ και από εκεί στην ΕΤΑ και τα «Ολυμπιακά Ακίνητα») ώστε να την καταστήσουν εκποιήσιμη και να την ξεπουλήσουν στο πλαίσιο μιας μυωπικής δημοσιονομικής πολιτικής. Και

* Διαπιστώνει, με διαφαινόμενη οργή, ότι σήμερα το πολύτιμο απόθεμα της δημόσιας γης, το οποίο είχαν διαφυλάξει με το αίμα τους όλες οι γενεές των Ελλήνων, απέκτησε ξαφνικά μια νέα, αμιγώς εμπορική διάσταση. Υπό το διαστρεβλωτικό πρίσμα της αγοραίας φιλοσοφίας, η οποία αποτιμά τα πάντα με κριτήριο την οικονομική τους απόδοση, η ελληνική δημόσια γη έλαμψε στα μάτια των απανταχού της γης κερδοσκόπων ως θησαυρός κρυμμένος, που βγήκε ξαφνικά στην επιφάνεια.

Αυτή η εθελότυφλη αλλοίωση στο νομικό καθεστώς της ελληνικής γης είναι και η κερκόπορτα για ακρωτηριασμούς στην εθνική επικράτεια, έτσι και πάνε όλα στραβά με το επαχθές δάνειο της «τρόικας»: μία, έστω, δόση αν αδυνατεί να καταβάλει το χάρβαλο κράτος μας, οι τοκογλύφοι δανειστές μας νομιμοποιούνται με το επαχθές Μνημόνιο να εκπλειστηριάσουν και τμήματα της ελληνικής δημόσιας κτήσης, που ώς χθες και επί σχεδόν δύο αιώνες ήταν εκτός συναλλαγής...

«Μη φοβάστε. Δεν κινδυνεύει ο Παρθενώνας», χαριτολόγησε ο Γ. Παπανδρέου στη Βουλή, για να απαντήσει στην εύλογη καταγγελία του «Μνημόνιου υποτέλειας» από τον Αλέξη Τσίπρα.

Πού, αλήθεια, βρίσκει το κουράγιο γι' αυτά τα κακόγουστα εξυπνακίστικα;

Για πείτε μου 300 του Λεωνίδα...και τι θα πούμε τώρα στα παιδιά;

2010-07-03T18:01:00.000-07:00

"...και πως θα ξημερώσει η άλλη μέρα, όταν το ψέμα σέρνει το χορό;"

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ ΘHΣΕΑΣ - ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΑΡΙΑ ΦΩΤΙΟΥ

βίντεο από τον/την lostinfaith9

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΤΣΙ ΒΓΗΚΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ

2010-07-02T14:52:00.000-07:00

ένα μικρό χάπι για τη μνήμη από τον αντιστα-σέφ...

Αναδημοσίευση από το http://antistachef.wordpress.com/

και τα υπόλοιπα από το πασόκ Web tv....(λέτε να τα κρατάνε ακόμα για λόγους αυτοσαρκασμού;)

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ "ΣΩΣΟΥΝ"

2010-06-22T15:28:00.000-07:00

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε χθες (21/6/2010) στη New York Times. Εν ολίγοις μας λέει, καλά κάνουμε και αρνούμαστε να πουλήσουμε μερικά από τα νησιά σας, καθώς τίθενται ζητήματα εθνικής κυριαρχίας. Η λύση για τον Strauss είναι να νοικιάσουμε γη ή φυσικούς πόρους. Αυτό, όπως μας εξηγεί, θα μας επιτρέψει να διατηρήσουμε την κυριαρχία, ενώ παραχωρώντας τα δικαιώματα χρήσης θα μπορέσουμε να μειώσουμε το χρέος. Και μάλιστα υποστηρίζει ότι αυτό έχει επαναληφθεί το 1897.

Πράγματι οι δυο κρίσεις έχουν κάποια κοινά χακτηριστικά, αλλά μια πολύ βασική διαφορά- τη δραχμή, η οποία υποτιμήθηκε αυξάνοντας τη κυκλοφορία του χρήματος. Η ομοιότητα είναι ότι οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις προσπαθούσαν να δημιουργήσουν νέες αγορές για να εξασφαλίσουν φτηνές πρώτες ύλες και να επενδύσουν σε σιδηροδρόμους, λιμάνια κ.α. (πράγματι, στο τέλος του 19ου αιώνα κατασκευάστηκε το μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών σιδηροδρόμων). Και για να το πετύχουν αυτό, μας λέει ο Πολάνυι, οι δυτικές δυνάμεις αγωνίζονταν για παραχωρήσεις, δικαιώματα χρήσης γης και άλλους τρόπους να ελέγξουν τις 'υπο-ανάπτυκτες΄περιοχές (2006: 21-23). Μήπως ο κ. Strauss δίνει φωνή σε έναν παρόμοιο αγώνα των νυν μεγάλων δυνάμεων (που παραπιπτόντως είναι από τις ισχυρότερες στη παραγωγή εναλλακτικής ενέργειας) για έλεγχο των 'πόρων' των 'προβληματικών' οικονομιών της νότιας Μεσογείου (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία) που (επίσης παρεπιπτόντως) έχουν τις περισσότερες ώρες ηλιοφάνειας στη διάρκεια του χρόνου και τους ισχυρότερους ανέμους;;

Δ.Κάρας

Βιβλιογραφία
Καρλ Πολάνυι, 2006, Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός
Για τη κρίση του 1897 βλ. επίσης Μουζέλη Ν., 1978, Νεοελληνική Κοινωνία. Όψεις Υποανάπτυξης

Ακολουθεί αναδημοσίευση του άρθρου:

A Way to Rescue Greece
By MICHAEL J. STRAUSS
Published: June 21, 2010

http://www.nytimes.com/2010/06/22/opinion/22iht-edstrauss.html

PARIS — Nations sometimes lease pieces of their territory to one another, and the resulting servitude typically benefits both parties: One gets the use of additional space while the other is compensated financially, politically, or in some other way.

Nearly every lease has been created at the behest of the country that

sought to gain from the added territory, but there is no reason why

such an arrangement can’t be instigated by the nation that would

benefit from the compensation. Financially ailing Greece would do well

to consider this as an alternative to some of the austerity measures

that are provoking unrest and disruptions.

A German politician’s proposal that Greece sell an island or two was

rightly dismissed. The implied transfer of sovereignty would have been

problematic. Sales of territory sometimes occurred as countries took

their present shape, but in the past 150 years this type of formal

cession has given way to leases and similar arrangements that leave

sovereignty intact.

Hong Kong, the Panama Canal, and Guantánamo Bay are all examples of

this. The first two territories even reverted back to their sovereign

owners enhanced, yielding ongoing financial and economic benefits.

Guantánamo showed that a leased territory can be misused like any

other, but it doesn’t negate the potential value of such an

arrangement.

Ukraine recently let Russia renew its lease at the port of Sevastopol

for another 25 years in exchange for a price break on Russian natural

gas. Both countries were desperate for what the other offered — Russia

needed a site for its Black Sea fleet, and Ukraine’s floundering

economy will benefit from gas discounts totaling around €30 billion.

This equals a sizable chunk of the €110 billion Greek rescue plan

agreed by the European Union and the International Monetary Fund, and

illustrates the magnitude of sums that a deal like this can channel to

the recipient country.

The rights in a lease can be narrow or broad, the compensation can

take a variety of forms, and the time period can reflect the nature of

the commitment. Therein lies the concept’s relevance for a country

like Greece. Offering limited rights on some of its territorial assets
while retaining sovereignty over them can be an optimal way to
finance a reduction of state debt.

There are plenty of countries that wouldn’t mind securing temporary

rights in parts of Greece or in other troubled E.U. nations like

Portugal or Spain. Even restricted rights can be attractive, like the

ability to exploit a single resource or engage in some other lucrative
activity.

Greece itself was the laboratory that showed this can work, back in

1897. It had declared bankruptcy four years earlier, curtailing

payments on foreign debts. After long, tough negotiations, an

agreement was reached that gave the creditor nations the ability to

pay themselves off with future funds generated on Greek territory.

They got the right to collect import duties at the port of Piraeus, to

keep revenues from state monopolies that sold oil, salt and matches,

and to collect taxes on tobacco until the debts were paid off. Greece

retained complete policymaking authority in the areas concerned,

notably trade.

The process was tightly controlled. A commission created by the

creditors would receive the collected funds and invest them in

financial instruments abroad. The proceeds replaced Greece’s

international debt service payments. Any excess funds generated by the

investments would go to Greece, to service its domestic debts.

The plan was foresighted and discouraged cheating. To ride out future

economic slumps, it allowed the foreign creditors to collect customs

duties from other Greek ports if the intake at Piraeus, the main port,

diminished. This also quashed any thought of diverting incoming ships

to alternate ports.

The parallels between Greece’s situation in 1897 and today are

striking, even with the many political and financial changes in the

intervening years. This suggests the idea of a financial servitude on

Greek territory can still have relevance if it is revived, studied and

adapted to the current crisis.

Michael J. Strauss, who teaches geopolitics at the Centre d’Etudes

Diplomatiques et Stratégiques in Paris, is the author of “The Leasing

of Guantánamo Bay.”

ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ

2010-06-16T17:36:00.000-07:00

Μια ώρα για την αξιοπρέπεια
• Επειδή είμαστε οργισμένοι
• Επειδή θέλουμε να χαμογελάμε
• Επειδή θέλουμε να δουλεύουμε
• Επειδή νοιαζόμαστε για τα παΐδια μας
• Επειδη οι νέοι πρέπει να ονειρεύονται
• Επειδή τις γιορτές θέλουν δώρα τα εγγόνια μας
• Επειδη μας αρέσουν τα μαγαζια μας
• Επειδη μας εμπνέει η δημιουργία
• Επειδη δεν ανεχόμαστε να δολοφονούνται τα ανθρωπινά όνειρα
Διαμαρτυρόμαστε και αγωνιζόμαστε προς το παρόν
Σιωπηλοί
Γιατί η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο.
Την Πέμπτη 17 Ιουνίου 12.00 με 13.00 η Καισαριανή
Κλείνει μαγαζιά και υπηρεσίες
Είμαστε όλοι στην πλατεία της σιωπηλοί
Διεκδικώντας το αυτονόητο
Την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ & ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ Ε.Ε.

2010-06-16T17:21:00.000-07:00

Την Πέμπτη 17 Ιούνη στην αίθουσα του Συλλόγου Υπαλλήλων Τράπεζας Ελλάδας θα πραγματοποιηθεί η εκδήλωση της πρωτοβουλίας οικονομολόγων – πανεπιστημιακών, που ξεκίνησε με την έκδοση ενός κειμένου υπογραφών υπό τον τίτλο “παύση πληρωμών – έξοδος από το ευρώ”.

Το κείμενο (που βρίσκεται στη διεύθυνση http://www.gopetition.com/online/36271.html ) έχει ήδη συγκεντρώσει περισσότερες από 700+ υπογραφές. Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 19.00

Ομιλητές θα είναι:

Λεωνίδας Βατικιώτης, Δημήτρης Καζάκης, Στάθης Κουβελάκης,
Κώστας Λαπαβίτσας, Σπύρος Μαρκέτος,
Πέτρος Παπακωνσταντίνου και Κώστας Σαρρής.

TO Δ.Ν.Τ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ-ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ & ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ

2010-05-20T14:50:00.000-07:00

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΓΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ,ΤΗΝ ΥΠΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΟ Δ.Ν.Τ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΝΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΠΟΡΕΙΑ,ΓΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ.

Petition:

ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ - ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ!

ΔΝΤ σημαίνει φτώχεια ανεργία, κατοχή κι επικυριαρχία

Δραματική επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων, της νεολαίας και των συνταξιούχων προοιωνίζεται η προσφυγή στο ΔΝΤ και το μηχανισμό διάσωσης της ΕΕ. Με αφορμή την δυσκολία δανεισμού του δημοσίου, επιχειρείται ένα πρωτοφανές για τα μεταπολεμικά δεδομένα πλήγμα στις κατακτήσεις των εργαζομένων.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μετά από ένα καταιγισμό αντιλαϊκών μέτρων (αύξηση του ΦΠΑ, την μείωση των μισθών των δημόσιων υπαλλήλων, κ.α.), με το μνημόνιο που ψήφισε στη Βουλή, φέρεται αποφασισμένη να επιβάλλει: καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων, δραματική συρρίκνωση σε βαθμό εξαφάνισης των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, κατάργηση του ορίου απολύσεων που θα οδηγήσει σε έκρηξη την ανεργία, περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας κ.α.
Ωστόσο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εκλέχτηκε με δέκα μονάδες διαφορά από τη ΝΔ τον Οκτώβρη υποσχόμενη αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος των εργαζομένων και πράττει ακριβώς τ’ αντίθετο. Επομένως, δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να σύρει τους εργαζόμενους στο σφαγείο του ΔΝΤ και του (κατ’ ευφημισμό) μηχανισμού διάσωσης της ΕΕ.
Η προσφυγή στο μισητό ΔΝΤ ισοδυναμεί με κοινωνικό όλεθρο γιατί θα προκαλέσει έκρηξη της φτώχειας και συνεχή μέτρα λιτότητας, καθώς η ύφεση θα οδηγεί σε συνεχή συρρίκνωση τα δημόσια έσοδα. Τι θετικό άλλωστε βρίσκει η κυβέρνηση στην Ουγγαρία, τη Λετονία, την Ουκρανία, την Τουρκία και δεκάδες άλλες χώρες του κόσμου που υποβλήθηκαν στο παρελθόν στις θεραπείες σοκ του μισητού οργανισμού;
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι εκτεθειμένη πολύ περισσότερο μετά την απόφαση της ΕΕ στις 9 Μαΐου όταν έγινε εμφανές πως υπήρχαν κι άλλοι δρόμοι από την μετατροπή των εργαζομένων της Ελλάδας σε πειραματόζωα για την εφαρμογή των νέων αντι-εργασιακών μέτρων. Πρόκειται για εξέλιξη που διευκολύνει την Ελλάδα να ζητήσει ακύρωση των αντιλαϊκών μέτρων.

Ο νέος Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος δεν είναι μονόδρομος

Η κυβέρνηση εξ αρχής είχε κι άλλους δρόμους πριν οδηγήσει την Ελλάδα στο τελευταίο σκαλοπάτι του διασυρμού, εκεί που συνωστίζονται όλα τα αποτυχημένα κράτη του κόσμου. Μπορούσε: να προσφύγει σε εσωτερικό δανεισμό (κάτι που δεν έκανε για να μη δυσαρεστήσει τους τραπεζίτες που θα έχαναν μέρος των καταθέσεων), να απαιτήσει ευνοϊκό δανεισμό από την ΕΚΤ (με επιτόκιο 1% που δανείζει τις τράπεζες), να απευθυνθεί στην Κίνα (όχι μέσω της …Goldman Sachs), στη Ρωσία και στις αραβικές χώρες, να απαιτήσει διμερή δανεισμό από άλλες χώρες της ΕΕ ακόμη κι απ’ τη Γερμανία με το επιτόκιο που δανείζεται η ίδια, ως ελάχιστη υποχρέωση τους για τη ζημιά που έχουν προκαλέσει στο εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας από το 1981, να συμπτύξει μέτωπο διεκδίκησης φθηνών δανείων με άλλες χώρες του νότου που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, κ.λπ), να αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή, που αγγίζει τα 19 δισ. ευρώ (8% του ΑΕΠ), να φορολογήσει την εκκλησία, τις τράπεζες, τους εφοπλιστές, να μειώσει τους εξοπλισμούς, κ.α.
Αντί για τα παραπάνω η κυβέρνηση επέλεξε ένα νέο Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο υπό το μανδύα του ΔΝΤ, επικαλούμενη τα σπρεντς της δευτερογενούς αγοράς (που μόνο ενδεικτική σημασία έχουν) πριν καν εκδώσει ομόλογα! Μια επιλογή που αποδεικνύεται καταστροφική κι επίσης ατελέσφορη. Ιδιαίτερα, μετά την ολιγωρία της κυβέρνησης να βάλει πρακτικά εμπόδια στη συνεχή φυγή κεφαλαίων από τις τράπεζες που οξύνει τα πρόβλημα ρευστότητας αυξάνοντας τον κίνδυνο δέσμευσης των καταθέσεων των μικροαποταμιευτών από τους τραπεζίτες!
Η κυβέρνηση επομένως, με τη συνενοχή του ΛΑΟΣ, των ξένων πρεσβειών, την ουσιαστική συμφωνία της ΝΔ και με την ενθάρρυνση των ΜΜΕ που καλλιεργούν κλίμα πανικού επωμίζεται τεράστιες, ιστορικές ευθύνες που ισοδυναμούν με πρωτοφανή οπισθοδρόμηση στο επίπεδο της οικονομίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Δραματικές είναι επίσης κι οι συνέπειες στο μέτωπο των δημοκρατικών ελευθεριών που σηματοδοτεί η ξένη κατοχή όπως φαίνεται από τις υπερεξουσίες που συγκεντρώνει ο υπουργός Οικονομικών, από την επίδειξη βίας των δυνάμεων καταστολής και τις επιθέσεις στην Αριστερά και σε τμήματα πρωτοπόρων εργατών που μάχονται για τα δικαιώματά τους, όπως οι ναυτεργάτες.

Σε αυτό το κλίμα προοδευτικοί οικονομολόγοι και επιστήμονες με διαφορετικές απόψεις κι από διαφορετικές πολιτικές διαδρομές:

• καλούμαστε να σπάσουμε τη συνήθη σιωπή, να στηρίξουμε τους αγώνες των εργαζομένων για υπεράσπιση και διεύρυνση των κοινωνικών τους κατακτήσεων, για να μην περάσει ο νέος Μεσαίωνας.
• θεωρούμε πλέον κοινωνική αναγκαιότητα την έξοδο από το ευρώ και την ΟΝΕ κι επίσης την παύση πληρωμών του χρέους και την επαναδιαπραγμάτευση του με στόχο την μείωση ή και τη διαγραφή του. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να επωμίζονται κάθε χρόνο το τεράστιο βάρος εξυπηρέτησης ενός χρέους που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι και παραλύει κάθε προσπάθεια άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής. Αρκεί ν΄ αναφερθεί πως με βάση τον κρατικό προϋπολογισμό, που έχει ανατραπεί επί τα χείρω, οι πληρωμές τόκων (12,3 δισ. ευρώ) είναι διπλάσιες από τις πληρωμές συντάξεων (6,4 δισ.), ενώ τα χρεολύσια (29,1 δισ.) ξεπερνούν τις δαπάνες προσωπικού (26,5 δισ.)!
• απαιτούμε από την κυβέρνηση να θέσει επιτέλους ένα φραγμό στη ασυδοσία των τραπεζών επιβάλλοντας απαγόρευση φυγής κεφαλαίων, να προχωρήσει στην κρατικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, την επαναφορά στο δημόσιο των στρατηγικής σημασίας ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων (ΟΤΕ, Ολυμπιακή κ.α.) την εφαρμογή μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων μιας μακρόπνοης βιομηχανικής πολιτικής.
• άμεσα δε, διεκδικούμε την αύξηση των συντελεστών φορολόγησης των μεγάλων επιχειρήσεων, στο 45%, όπως ήταν μέχρι το 1981. Με βάση υπολογισμούς του σημερινού υπουργού Οικονομικών, από την μείωση των συντελεστών φορολόγησης των ΑΕ (από 35% στο 25%) που ανακοίνωσε ο Κ. Καραμανλής από τη ΔΕΘ το 2004, το δημόσιο χάνει κάθε χρόνο 5 δισ. Επομένως, τα διαφυγόντα έσοδα την τελευταία 6ετία είναι ίσα με το έλλειμμα του προϋπολογισμού. Γι’ αυτό ζητάμε άμεση αύξηση της φορολόγησης κεφαλαίου για να στηριχθεί η δημόσια υγεία και παιδεία. Επίσης ζητάμε μείωση του ΦΠΑ και των έμμεσων φόρων και αύξηση του αφορολόγητου ορίου για τους εργαζόμενους. Αυτά τα μέτρα μπορούν να λύσουν το πρόβλημα χρηματοδότησης της οικονομίας κι αποτελούν αφετηρία μιας γενναίας αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου που έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι.
• καλούμε τον ελληνικό λαό να ανατρέψει τη νέα κατοχή. Να ακυρώσει τα εξευτελιστικά, αντιλαϊκά σχέδια υποταγής στο ΔΝΤ και τον μηχανισμό εξόντωσης της ΕΕ.
• Τέλος, αναγνωρίζοντας την ανάγκη διεύρυνσης του μετώπου δηλώνουμε την πρόθεσή μας να συμβάλουμε στο μέτρο των δυνάμεών μας σε κάθε ευρύτερη πρωτοβουλία που θα κινείται στην κατεύθυνση στήριξης των λαϊκών αγώνων και καταγγελίας της κυβερνητικής πολιτικής.
Αθήνα, 15 Μαΐου 2010

Online petition - ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ-ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ

Τσάβες και Λαφοντέν για την ελληνική κρίση

2010-05-17T01:06:00.000-07:00

«Ισοπεδώσατε εργατικά κεκτημένα αιώνων»

Συνέντευξη Ούγκο Τσάβες τους Ιάσονα Πιπίνη και Αναστασία Καραπατσια στο «Πρώτο Θέμα»

Πώς σχολιάζετε τις εξελίξεις γύρω από την οικονομική κρίση που πλήττει την Ελλάδα;

Μαθαίνω ότι στη χώρα σας τώρα έχουν πέσει λίγο οι διαδηλώσεις.

Ο κόσμος συνεχίζει να βγαίνει στους δρόμους...

Μακάρι να μη χρεοκοπήσει η Ελλάδα.

Πώς σχολιάζετε όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα;

Καταρχήν μου φαίνεται σημαντικό εσείς να βρίσκεστε εδώ και να μπορείτε να μεταφέρετε αυτά που θα πω στους συμπατριώτες σας. Εγώ εύχομαι στον λαό της Ελλάδας, στην κυβέρνησή της, να βρουν τον δρόμο τους, γιατί, όπως ξέρουμε όλοι, η Ελλάδα έχει πέσει σε μια πολύ βαθιά κρίση, που είναι μέρος της μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης. Πια δεν είναι ένα φάντασμα όπως έλεγε ο Καρλ Μαρξ. Ξέρετε πώς ξεκινάει το κομουνιστικό μανιφέστο; «Ένα φάντασμα διατρέχει την Ευρώπη. Το φάντασμα του κομουνισμού», έλεγε τότε. Σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένας τυφώνας σαν φάντασμα διατρέχει την Ευρώπη. Η Αποκάλυψη διατρέχει την Ευρώπη. Είναι ο καπιταλισμός.

Με τα σκληρά μέτρα λιτότητας που επέβαλαν πρόσφατα το ΔΝΤ και η ΕΕ, οι εργαζόμενοι έχουν χάσει πολλά από τα κεκτημένα.

Εδώ στη Βενεζουέλα, εν μέσω παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, και παρόλο που η τιμή του πετρελαίου έπεσε τον περασμένο χρόνο, συνεχίζουμε να στηρίζουμε τις συλλογικές συμβάσεις, την κοινωνική ασφάλιση. Στην Ευρώπη όλα αυτά έχουν παραλύσει. Η χώρα σας δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Αγνοούνται και σβήνονται όλα όσα έχει κερδίσει ο λαός στο πέρασμα του χρόνου. Εξαφανίζονται σαν πύργοι στην άμμο. Τα εργατικά δικαιώματα στην Ευρώπη, που τόσο πολύ στοίχισαν και άφησαν τόσους μάρτυρες στην Ιστορία, ισοπεδώνονται. Ο καπιταλισμός τα συντρίβει. Εμείς εδώ κάνουμε ακριβώς τα αντίθετα.

Δικαιολογείτε την οργή των Ελλήνων, που βγαίνουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους για να διαδηλώσουν;

Δικαιολογημένα βγαίνουν και διαδηλώνουν. Ας έρθουν εδώ οι Βενεζουελανοί να σας ρωτήσουν εσάς που είστε Έλληνες, να τους πείτε ποια είναι η κατάσταση εκεί. Στην Ελλάδα διώχνουν κόσμο από τη δουλειά του, η ανεργία καλπάζει... Έφτασαν στο σημείο να μειώσουν τους μισθούς των υπαλλήλων! Και αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που ο κόσμος βγαίνει να διαδηλώσει στους δρόμους. Καταργούν την κοινωνική ασφάλιση... Τα ισοπεδώνουν όλα αυτά. Είναι λάθος να καταργείτε τα εργατικά κεκτημένα τόσων χρόνων, το επαναλαμβάνω.

Στην Ελλάδα, και δη στην Πάτρα, ο δήμος έδωσε πρόσφατα σε μια μεγάλη πλατεία το όνομα του Βενεζουελανού ήρωα Φρανσίσκο Ντε Μιράντα. Υπάρχουν αρκετοί που επικροτούν την πολιτική σας και ρωτούν αν σκοπεύετε να έρθετε στη χώρα μας.

Εγώ θέλω να στείλω έναν χαιρετισμό στην Ελλάδα και στον λαό της. Έχουμε έναν μεγάλο σεβασμό, μια μεγάλη εκτίμηση για τον πολιτισμό της, όπως επίσης για την Ιστορία της, την κοιτίδα της Δημοκρατίας – από το «δήμος» και «κράτος».

Όσον αφορά στην επίσκεψη στην Ελλάδα, ξέρετε πολύ καλά ότι για έναν αρχηγό κράτους δεν είναι εύκολο να πάει σε μια χώρα αν πρώτα δεν υπάρξει μια πρόσκληση –βεβαίως από την κυβέρνηση. Σε κάθε περίπτωση, μακάρι μια μέρα να μπορέσω να επισκεφθώ τη χώρα σας.

Κάποιοι σας κατηγορούν για αυταρχισμό στην πολιτική που ακολουθείτε. Θεωρούν ότι δεν έχει αποτέλεσμα στους φτωχούς πληθυσμούς.

Αυτή η κυβέρνηση όλα τα χρόνια αυξάνει τον κατώτατο μισθό. Ο σοσιαλισμός ήρθε εδώ για να μείνει. Η επανάσταση ήρθε εδώ για να μείνει. Κάθε μέρα πιο βαθιά δημοκρατική. Στον πολιτικό τομέα, αυτό που κάνουμε εμείς εδώ είναι πολιτική δημοκρατία. Στον οικονομικό τομέα, η αύξηση μισθών, η κοινωνική ασφάλιση. Αυτό που θέλουμε εμείς είναι να φτιάχνουμε κάθε μέρα μια Δημοκρατία περισσότερο αληθινή.

«Δικαίως ξεσηκώνονται οι Ελληνες»

Συνέντευξη Όσκαρ Λαφοντέν στον Νίκο Κατζηλακη στην «Ελευθεροτυπία»

«Είναι απίστευτο το ότι η νεοφιλελεύθερη σκέψη επηρεάζει ακόμη τις πράξεις των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, ζητώντας από την Ελλάδα να λάβει μέτρα λιτότητας, σε μια εποχή όπου η κεϊνσιανή λογική περί μεγαλύτερων κρατικών δαπανών, μείωσης των επιτοκίων και αύξησης της ρευστότητας των κεντρικών τραπεζών απέτρεψε την παγκόσμια οικονομία από ένα κραχ», δηλώνει στην «Ελευθεροτυπία» από το Βερολίνο ο ηγέτης του Γερμανικού Αριστερού Κόμματος (Die Linke) Οσκαρ Λαφοντέν.

Εχοντας διατελέσει υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας και πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, όντας, ως εκ τούτου, βαθύς γνώστης των οικονομικο-πολιτικών θεμάτων που διέπουν την ευρωζώνη, ο κ. Λαφοντέν προτείνει την περικοπή των εμπορικών πλεονασμάτων των πρωταθλητριών στις εξαγωγές χωρών, όπως η Γερμανία, και παράλληλη ενίσχυση της εγχώριας ζήτησης, ώστε να διασωθούν τα δημοσιονομικά της ευρωζώνης. Χαρακτηρίζει «δίκαιες» τις κινητοποιήσεις στην Ελλάδα και στέλνει μήνυμα στους Ελληνες πολίτες, «να απαιτήσουν την άμεση ρύθμιση των αγορών και την οικοδόμηση μιας ευρωπαϊκής οικονομικής κυβέρνησης».

Η ευθύνη της Μέρκελ

Κ. Λαφοντέν, πολλοί κατηγορούν την Ανγκελα Μέρκελ για την επιδείνωση της κρίσης. Πώς θα εξηγούσατε την όλη στάση της;

«Η καγκελάριος Μέρκελ δεν κατανοεί το πώς λειτουργούν οι αγορές. Οταν ξεσπά μια φλόγα πρέπει να σβήσεις τη φωτιά. Εάν καθυστερήσεις υπερβολικά, η πυρκαγιά φουντώνει. Αυτό ακριβώς συνέβη, μιας και η Ανγκελα Μέρκελ, σκεπτόμενη τις περιφερειακές εκλογές στη Βεστφαλία, θέλησε να αναβάλει την απόφαση».

Τη στιγμή που Ε.Ε. και ΔΝΤ πιέζουν για την επιβολή μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα, αναφέρεται ότι η Γαλλία και η Γερμανία πιέζουν τη χώρα να αγοράσει όπλα. Σε συνδυασμό με το ότι ευρωπαϊκές χώρες δανείζουν την Ελλάδα με επιτόκιο πολύ υψηλότερο από αυτό που δανείζονται από την ΕΚΤ, ανησυχείτε για το μέλλον της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης;

«Οι αμυντικές δαπάνες στην Ελλάδα είναι για χρόνια πολύ υψηλές. Είναι δαπάνες που πρέπει να μειωθούν δραστικά πριν επηρεάσουν αρνητικά συντάξεις και μισθούς. Η εμμονή στην εκπλήρωση συμβολαίων αγοράς όπλων είναι αντιλαϊκή. Και η παροχή δανείων στην Ελλάδα με επιτόκιο 5% όταν το λαμβάνεις με 1% δεν δείχνει σοφία από την πλευρά της Ευρώπης. Θα ήταν σωστό να επιτραπεί η έκδοση ομολόγων Eurobonds στην περίπτωση της Ελλάδας, όπως ζητεί η γερμανική Αριστερά εδώ και πολύ καιρό».

Το «βάρος» στους έχοντες

Γίνεται συζήτηση για το εάν τα μέτρα που έλαβε η ελληνική κυβέρνηση, βαθαίνοντας την οικονομική ύφεση, μπορούν να μειώσουν το εξωτερικό χρέος. Για ποιους λόγους πιστεύετε ότι πάρθηκαν;

«Μείωση της πραγματικής οικονομίας σημαίνει αύξηση του εξωτερικού χρέους. Αυτά τα μέτρα ζητούνται από την Ελλάδα, διότι η νεοφιλελεύθερη σκέψη επηρεάζει ακόμη τις πράξεις των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Και είναι απίστευτο, σε μια εποχή όπου η κεϊνσιανή λογική -που εκπροσωπείται μόνο από την Αριστερά- περί μεγαλύτερων κρατικών δαπανών, μείωσης των επιτοκίων και αύξησης της ρευστότητας των κεντρικών τραπεζών -απέτρεψε την παγκόσμια οικονομία από ένα κραχ».

Διάφορες πλευρές ισχυρίζονται ότι δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική από τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εάν ήθελε να αποφύγει την πτώχευση. Ποια είναι η γνώμη σας;

«Δεν είναι εύκολο να δώσεις συμβουλή από το εξωτερικό στο πώς η Ελλάδα θα διαχειριστεί τη δύσκολη κατάσταση. Αλλά εξίσου σημαντικό με τη μείωση των αμυντικών δαπανών είναι να αφεθεί το βάρος αποπληρωμής στους έχοντες. Πρέπει να γεφυρώσουμε το οικονομικό χάσμα και να κτίσουμε ένα πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης. Λόγω του ότι δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε τη δραχμή και να ανατιμήσουμε το γερμανικό μάρκο, ώστε να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα, ένας συντονισμός των μισθών των συγκεκριμένων χωρών θα εξασφάλιζε την ανταγωνιστικότητα των εθνικών οικονομιών στο μέλλον».

Λέγεται ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ο τεράστιος δημόσιος τομέας, οι υψηλές δημόσιες δαπάνες, σε συνάρτηση, βεβαίως, με υψηλά ποσοστά διαφθοράς. Ωστόσο, χώρες που ακολούθησαν πλήρως τις νεοφιλελεύθερες επιταγές, όπως η Ιρλανδία, έχουν επίσης πρόβλημα με το έλλειμμά τους. Πώς το εξηγείτε;

«Ολες οι χώρες έχουν επηρεαστεί από τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης. Ο φορολογούμενος καλείται να πληρώσει τα δισεκατομμύρια που έχασαν οι τράπεζες. Αυτό επιδεινώνει το πρόβλημα του χρέους για κάποιες χώρες. Πρέπει επίσης να δούμε το ισοζύγιο εισαγωγών - εξαγωγών. Εάν για μια χώρα είναι αρνητικό -αγοράζοντας περισσότερα από όσα πουλάει- αυτή πρέπει να καταφύγει σε δανεισμό. Γι' αυτό οι πρωταθλητές των εξαγωγών, με πρώτη τη Γερμανία, πρέπει να περικόψουν το εμπορικό τους πλεόνασμα ενισχύοντας παράλληλα την εγχώρια ζήτηση».

Υπάρχει το επιχείρημα ότι η Ελλάδα θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση εάν σταματούσε να πληρώνει το χρέος της, ώστε να προκαλέσει μια επαναδιαπραγμάτευση του ύψους του, όπως συνέβη με την Αργεντινή. Θα είχε θετικό αντίκτυπο μια τέτοια ενέργεια κατά την άποψή σας;

«Εχω σοβαρές αμφιβολίες, για το εάν το παράδειγμα της Αργεντινής ταιριάζει με τη σημερινή κατάσταση. Εάν πολλές τράπεζες είναι στο χείλος της χρεοκοπίας, τα μέτρα μπορεί να έχουν παρόμοια αποτελέσματα με αυτά της Lehman Brothers. Η Ελλάδα δεν έχει χρεοκοπήσει, αλλά έχει προσωρινά προβλήματα λόγω της σπέκουλας των αγορών πάνω της. Γι' αυτό είναι λάθος να την ανακηρύσσουμε χρεοκοπημένη».

Ο «λογαριασμός»

Ποια συμβουλή θα δίνατε στους Ελληνες πολίτες που είναι αντιμέτωποι με τα μέτρα λιτότητας; Ποια αντίδραση θα ήταν αρμόζουσα;

«Είναι σωστό να ξεσηκώνονται οι Ελληνες, εφόσον οι εργοδότες, οι συνταξιούχοι και οι άνθρωποι σε ανάγκη πρέπει να πληρώσουν τον λογαριασμό για την απληστία των τζογαδόρων. Επίσης, οι Ελληνες πολίτες πρέπει να απαιτήσουν την άμεση ρύθμιση των αγορών και την οικοδόμηση μιας ευρωπαϊκής οικονομικής κυβέρνησης. Θα πρέπει να το πράξουν, ειδικά για να τερματιστεί η ενδο-ευρωπαϊκή ανατροπή του τρόπου φορολόγησης και της έμμισθης εργασίας».

Αναδημοσίευση από το tvxs.gr

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 3 ΝΕΚΡΟΥΣ;

2010-05-05T10:49:00.000-07:00

Αναδημοσίευση από το troktiko.blogspot.com

Καταγγελίες εργαζομενου στη Marfin Bank

"Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μύνημα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.

● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δε ...
διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.

● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.

● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.

● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.

● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.

● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά "ή δουλεύεις ή απολύεσαι".

● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.

Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο."

http://troktiko.blogspot.com/2010/05/marfin-bank.html

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ (5 ΜΑΪΟΥ)

2010-05-04T13:23:00.000-07:00

αναδημοσίευση από http://kafeneio-gr.blogspot.com

http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/05/blog-post_7775.html

Έστω για μια φορά ας ανατρέψουμε τα δεδομένα.

Γrάφει η Eirene Kan
Αυτή η απεργία - συλλαλητήριο στις 5 του Μάη πρέπει να είναι διαφορετική.

Αυτή τη φορά δεν πρέπει να παίξουμε το παιχνίδι τους.

Δεν πρέπει να δημιουργηθούν επεισόδια για να μην έχουν λόγο να επέμβουν.

Θα ακολουθήσουμε το παράδειγμα του Γκάντι.

Δεν θα αφήσουμε το άδικο, την οργή και την αγανάκτηση που μας πνίγει να ξεσπάσει κάνοντας επεισόδια και καταστροφές .

Αυτό τους βολεύει αυτή τη στιγμή όσο τίποτα άλλο για να στρέψουν την κοινή γνώμη εναντίον μας.

Δεν θα δώσουμε τροφή στα εγχώρια και διεθνή ΜΜΕ να μας διασύρουν άλλη μια φορά.

Δεν θα τους κάνουμε το χατίρι.

Θα τους θυμίσουμε ότι εδώ .........
γεννήθηκε η παιδεία και ο πολιτισμός.

Θα παραμείνουμε ψύχραιμοι και δεν θα αντιδράσουμε σε προκλήσεις και προβοκάτσιες.

Δεν θα δώσουμε στα ΜΑΤ (χαμηλόμισθοι του Δημοσίου είναι κι αυτοί) τη χαρά να ασκήσουν βία .

Κανένας διαδηλωτής δεν πρέπει να χτυπήσει σε καμιά ζαρντινιέρα.

Κανένας, Μάριος, δεν πρέπει να συλληφθεί και να οδηγηθεί στη φυλακή.

Θα διαδηλώσουμε χωρίς φωνές και φασαρίες, χωρίς φθορές και καταστροφές .

Βουβή οργή.

Η σιωπή είναι πιο τρομακτική από το θόρυβο.

Θα είμαστε χιλιάδες δεν χρειάζεται να φωνάξουμε για να μας ακούσουν.

Σίγουρα αυτές οι εικόνες θα κάνουν το γύρο του κόσμου.

Θα μας δουν και θα καταλάβουν…

Γιατί:

Είμαστε ένας λαός φτιαγμένος από περίεργη πάστα.

Έχουμε στα κύτταρα μας τον ήλιο και τη θάλασσα. Τη φωτιά και το νερό . Το καθένα από μόνο του είναι ικανό να καταστρέψει στο διάβα του τα πάντα.

Είμαστε λαός που έχει μάθει να τα βγάζει πέρα και στα εύκολα και στα δύσκολα.

Που είναι ικανός να φτάσει περπατώντας μέχρι την Ινδία.

Που ξέρει να ανατρέπει τα δεδομένα.

Εμείς οι Επώνυμοι Έλληνες.

Γιατί δεν είμαστε ανώνυμοι.

Το ονοματεπώνυμο, ο αριθμός τηλεφώνου και όλα μας τα στοιχεία, είναι σε κάθε Εφορία , Τράπεζα και λίστα Πολιτικού που μας ρουφούν το αίμα, χρόνια τώρα.

Δεν πάει άλλο. Φτάνει πια ο εμπαιγμός.

Άλλοι πρέπει να πληρώσουν."

ΓΙΑ ΤΟ ΑΒΓΟ, ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ [ΟΙ 6 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ FRANCHET ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ]

2010-05-03T15:58:00.000-07:00

Δε ξέρω αν έχει νόημα να έρθουμε με το αβγό μας αν είναι να έρθουμε μαζί με την οργή μας. ΄Ισως αν ερχόμασταν με μια πρόταση... Για το σκοπό αυτό αναδημοσιεύουμε το άρθρο από το forumdesalternatives.org "Το νόημα της Ελληνικής Κρίσης" (προσεχώς και στα ελληνικά).

http://www.forumdesalternatives.org/EN/readarticle.php?article_id=8220

Οι έξι προτάσεις που προτείνει ο Franchet έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Προτείνει ουσιαστικά το ανάποδο από αυτό που ερφαρμόζεται με τα 'νέα μέτρα': Δίκαιη φορολογική μεταρρύθμιση που ελαφραίνει τα οικονομικά ασθενέστερα στρώματα και σιγουρεύεται ότι οι οικονομικά δυνατότεροι προσφέρουν περισσότερα για το κοινωνικό κράτος (βλ. 1, 3, 4), μείωση του χρόνου εργασίας (βλ.2). Τα παραπάνω θα αναθερμάνουν την ελληνική οικονομία καθώς θα αυξηθεί η αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών, αυξάνοντας τη παραγωγή και άρα τις θέσεις εργασίας. 5) Μεταφορά τραπεζών και άλλων ιδιωτικών οικονομικών ινστιτούτων στον δ η μ ό σ ι ο χ ώ ρ ο- δηλαδή δημόσιες τράπεζες και άρα υπό τον έλεγχο των πολιτών. (η έκτη πρόταση θα συζητηθεί σε επόμενη δημοσίευση).

The meaning of the Greek crisis

Pascal Franchet | Alainet

Many things have been said about the Greek crisis in recent weeks, most of them obnoxious and confusing |1|. These histories result in an argument that is aimed for export to all developed countries. The media has extensively incorporated the official message, which could be divided into 5 chapters:

1) Greece cheated to hide "unsustainable" public debt;

2) The country is on the verge of defaulting on their debt, as well as other countries in the euro area;

3) The European Union can not help but sympathize and even encourage the adoption of austerity measures and ask for the Mediterranean country to be placed under a trusteeship;

4) Greece must take austerity measures to reduce its fiscal deficit;

5) The crisis in developed countries means the need for a widespread adoption of austerity plans of the same nature.

We therefore need to decode the ideological message intended, as a matter of fact, to all the peoples of the North.

1)Greece cheated to hide "unsustainable" public debt

Yes, without doubt and this reveals a State plagued by corruption and backdoor arrangements between friends. It seems clear today that Goldman Sachs, through the use complex arrangements (swaps) and credit derivatives, enabled the Greek government to reduce its notional debt by more than 2 billion euros by means of an invisible loan |2|. This practice allowed Greece to enter the Euro zone. There is also evidence that the successive governments since 2001 decided to look the other way on this issue.

But Greece is not the only country in the euro area that has done so. There is a storm of hypocrisy on the matter.

In 1996, Italy used swaps with JPMorgan to artificially reduce its deficit. Afterwards, Berlusconi sold for 10 billion euros the entrance fees of national museums to a financial corporation, which in exchange received 1.5 billion euros per year for 10 years. France, issued bonds in 2000 and included the repayment of the interest at the end of a period of 14 years. In 2004, Goldman Sachs and Deutsche Bank have completed a financial package for Germany called "Aries Vermoegensverwaltungs”. Germany thus borrowed at rates well above the market, just to avoid that the debt ended showing up in the public accounts |3|.

Placing in context the "unfathomable abyss" of Greece

Greece would have a deficit of 12.7% of GDP, and not of 6% as announced by the previous government, and a public debt of 115% of GDP, but if we compare to other countries, there is nothing that justifies the panic cries. The cost of servicing the debt, which was 14% of GDP in 1993, is now 6%! The position of the accounts of the Greek State is certainly far from equilibrium, but it is less tarnished when compared to other northern countries.

http://www.cadtm.org/local/cache-vignettes/L500xH398/table1-dde5d.jpg

Neither the European Commission, Eurostat or even the rating agencies, have lessons to give to Greece!

After 2001, the European Commission could not be unaware of the unreliability of the accounts presented by Greece. It only had to look at the accounts of the central government to measure the permanent deficit of the budget of the Greek state, to observe the multiplication of armament orders, to assess the cost of Olympics 2004 and to compare them with the budgetary resources and reserves held by the Greek Central Bank to understand that the official debt (made presentable to join the euro zone) was not that which was announced. It could not be unaware of this situation but in fact did nothing to denounce it.

The integration of Greece into the euro area was necessary for the Commission for political and geo-strategic reasons. The top advocates for the acceptance of Greece in 2001 were, France (2nd armament supplier of the country) and Germany. Banks in both countries now hold 80% of the Greek debt.

As regards Eurostat, no lessons to be given either

According to Bloomberg, Eurostat was perfectly aware of this operation. It is also in the name of good accounting rules that the EU statistical agency dismisses the outstanding public debt, after the billions of euros given to banks without compensation as part of the different bailout programs (SEC decision in June 2009). Eurostat is the same, which allows to avoid the incorporation of the loans of the State into the stock of public debt ("great debt" in France, borrowing Greek and Portuguese). And yet the taxpayers (those who do not benefit from tax cuts to the wealthy) have to pay these sums one way or the other.

As for the rating agencies, how reliable are they?

They have a pretty questionable credibility, as they were the ones who gave a triple-A rating to the subprime securities issued by Lehman Brothers, just 3 days before its bankruptcy.

These same "clairvoyant" agencies are extremely powerful and do as they please on financial markets, including on those unregulated known as OTC (Over The Counter Derivatives) or the toxic markets in which agents buy insurance against the risk of default, CDS (Credit Default Swaps). They are closely related to Anglo-Saxon banks (including Goldman Sachs and Citibank). These agencies do not work with a crystal ball, but with the abundant data provided by the issuer of the loan or the intelligence provided by the market of specific financial products. In our case, the agencies have downgraded the bonds after the change in the sentiment of the majority of the market, once the Greek government itself provided new data.

2) Greece is on the verge of defaulting on their debt just like other countries in the euro area

The message has a primary function: that of increasing interest rates (risk premiums) and thus the profits of lenders (including Goldman Sachs and hedge funds). The bonds issued by Greece were traded with an interest rate of 6.40%, which is double what a creditor could expect in this area. It should be noted that this bond for 5 billion euros, received at the moment of its initial issuance, 3 times the initial offer |4|. Beautiful contradiction from the part of financial markets regarding a country considered being “on the verge of default”.

The dominant ideology has a tendency to compare the situation of the state budget with that of a household or a business, which makes no sense. One state, unlike a household or a business, always has the possibility to increase its revenue through taxes. It is this fact, coupled with a quite higher life expectancy, the essential difference and the reason that makes this comparison absurd. The U.S. state has existed for 221 years and accumulated debt since 1837, or 173 consecutive years |5|.

The second reason behind this alarmist discourse is to prepare public opinion to accept a path towards social regression and austerity. The Greek government also has discretion to conduct a thorough reform of the tax system in order to eliminate tax breaks and social gifts for the wealthy as well as taxing capital income and rent; in short, the freedom to increase its tax revenue in order to eliminate the budget deficit. This is a matter of political choice, which the PASOK (Greek Socialist Party) didn’t choose because it agrees with the basic premises of neoliberalism: the Greek world is and must remain a neoliberal economy market! For several decades, the public policies followed by successive governments have increased fiscal deficits and the stock of public debt. Joining the euro area (2001) has only amplified this phenomenon. (See Tables 2, 3 and 4 below).

http://www.cadtm.org/local/cache-vignettes/L500xH347/table2-144d9.jpg

3) The European Union can not help but sympathize and even encourage the adoption of austerity measures and ask for the Mediterranean country to be placed under a trusteeship;

The European Central Bank (ECB) does not have the right to lend to states!

Whereas the European Central Bank lent heavily to the banks in 2008-2009 to save them from bankruptcy, it is not allowed to do the same with regards to the public authorities of the Member States. It’s a shame.

Is important to note that Article 123 of the Treaty of Lisbon stipulates the rules out the ECB and central banks of Member States from undertaking "direct acquisitions [from public authorities, other bodies or public companies of Member States ] of debt instruments”.

So, no "direct" acquisition of government debt (and no help to states) but at the same time preferential loans are granted to banks which are required to use as a collateral... securities obligations of States (including the Greek state!). Beautiful hypocrisy the one allowed by this mechanism of the Lisbon Treaty.

The European Investment Bank, which amorality is well known in developing countries |6|, cannot finance the deficit Greek? On paper, it’s true. But as a matter of fact, it funds many dubious investment projects which increase the deficit and the rising public debt such as the 2004 Olympics whose total cost is still unknown (estimated between 20 and 30 billion euros).

4) Greece must take austerity measures to reduce its fiscal deficit

This is where the proponents of economic capitalism and financial want to arrive at! On the alleged reason of a public debt deemed as unsustainable, the government imposes an unprecedented dose of austerity for its people in the name of fiscal consolidation: an end to stimulus measures, a freeze on civil service salaries in 2010, reduction by 10% of bonuses and 30% of overtime work in the public service, 10% decrease of public spending of which 100 million euros are comprised by reduction in education expenses and hospital costs, 2 years lengthening of the age of retirement which passes thus to 63 years, hiring freezes, reduction of CSD in the public, raising taxes on fuels, tobacco, cell phones, 2 percentage point raise in the VAT...

And EU wants some more! It requires structural reforms that affect all jurisdictions, the liberalization of goods, labor flexibility, comprehensive reforms of pensions and health ...

Conservatively speaking, it is a 15% unemployment arte and a contraction of at least 7.5% of GDP, which awaits the Greek people in the short term, according to estimates by Deutsche Bank.

Yet, other internal budgetary solutions exist!

The expected savings of the austerity plan are in the order of 5 billion euros. Other choices are however possible! Greece is the country of the EU whose military expenditures are the largest as a share of GDP. They reached 9.642 billion dollars in 2006 |7|. In 2008, Greece spend 2.8% of its GDP on defense and this figure does not include the totality of the military expenditure |8|. This considerable burden on the state budget primarily benefits the defense industries of the U.S. and Europe.

Greece also has the world’s No. 1 commercial fleet with more than 4 000 vessels that drain each year almost 6 billion euros in VAT rates from the Greek state through advantageous mechanisms.

The majority of the large employers have transferred their assets to offshore companies in Cyprus (where they face a tax rate of 10%). The Orthodox Greek church is tax exempt, even though is the National Champion of real state property ownership.

Greek banks have received 28 billion euros of public funds under the bailout without any compensation, and now they speculate against the public debt with impunity. Therefore the resources exist to follow a different path!

To acquire these resources requires a thorough reform of taxation but the PASOK government, serving the capitalists, decided to leave things as they are. They prefer to make the poor pay in order to stay in the euro area, even though this membership in the name of "free and undistorted competition", is the source of deregulation and loss of national sovereignty.

5) The crisis in developed countries means the need for a widespread adoption of austerity plans of the same nature.

In all developed countries, governments and the media repeat the same message. Whether is in Portugal where the government has launched a vast program of privatization of the public services; in Spain, which is entangled in a housing crisis, and where the rate of unemployment around 20%; in Ireland, whose budget deficit is close to that of Greece,; in Italy, which holds the EU record with a national debt of 127% of its GDP or the United Kingdom whose deficit now exceeds 14.5%.

Other European countries are also expected to pass through the mill of austerity plans. Proposed reforms of pension systems and rupture of the health and social security systems are already at work everywhere in Europe.

One thing is certain: the public money, obtained at very low rates by large private banks from the European Central Bank, will not go to households or businesses. Outstanding loans have declined massively in 2009 across Europe. This money will go, and has already gone back to speculation on the public debt and sovereign risk. Today Greece. Tomorrow, Portugal, Spain, Italy, Ireland. After tomorrow, Belgium, France ... The euro area is completely fragmented and reveals his true face: it is a system built for the richest economies on the backs of the poor.

Provisional conclusions and six proposals

The European Union is political bankrupt: with a common currency but a tax and social competition between its Member States, with a common market, but without a mechanism to transfer resources from the rich to poor; with its neo-liberal dogma that crushes the people, it is unable to provide a response to the crisis for its population.

In return, people are beginning to mobilize and organize the response by themselves: two consecutive general strikes in Greece, with massive manifestations taking place in most major cities; the 93% of Icelanders which refused the payment of the private debts envisaged by the Icesave law |9|; impressive demonstrations in Portugal; also demonstrations taking place the 23rd of March, which mark the beginning of a third social cycle in France.

The wind is rising throughout Europe and carries the refusal of employees, pensioners and the poor to bear the brunt of the crisis.

What is missing in these mobilizations, in addition to break the isolation of struggles, is an outlet, which establishes the links between the social and political responses. Throughout Europe, social movements need to bring elements of alternative programs to address the systemic crisis, choosing to defend and expand the collective rights against the logic of valorization of the capital.

The central question raised by these "crisis pretexts" of the public debts in the North is about a different distribution of wealth.

For that, we must keep two irons in the fire: 1) increasing salaries by levying taxes on dividend and implementing a comprehensive a tax reform. Increasing wages would bring debt relief to households and would open up opportunities for the production of goods and services.

2) A drastic reduction of working time along the retention of wages and compensatory recruitment is also required. This would address both the problem of unemployment, the financing of social security (by increasing the number of contributors) and the insufficient leisure time and recreation for those who work.

3) A harmonized tax reform on a European scale would allow to address the existing tax loopholes, as well as restoring a progressive tax on all income (taxes on income and corporate taxes); to reduce or abolish indirect taxes which strike especially the poorest (VAT, taxes on petroleum products). Any effort for reform has to establish a special tax on financial income and wealth of the creditors of the debt, without forgetting the taxation on other capital income and pension tax.

4) A cleansed fiscal policy would also cancel the many social contribution exemptions for enterprises; increase employer contributions, and thus ensure sustainable social protection for all as well as a good standard for retirement and pensions.

5) Finally, the financial system has proven its adverse social effects. We must expropriate the banks and other financial institutions, transfer them to the public domain and place them under citizen control.

6) There is also the need for a citizens’ audit of public debts, to measure their legitimacy or illegitimacy (what have they financed?).

Let’s put these proposals into discussion to determine a list of demands.

Footnotes

|1| The headlines have been full of racist comments, such as the title of the article of Le Monde of the 6th of February, “Bad Greece puts the Euro under pressure” using the acronym PIIGS (Portugal, Italy, Ireland, Greece and Spain). The acronym was termed by the liberal magazine The Economist.

|2| “With the complicity of Goldman Sachs, Greece has improved the presentation of its accounts, but the gain has been marginal. The transactions made in 2001, lowered the Greek debt by 2.3 billion euros, bringing it from 105.3 to 103.7% of GDP over the period concerned.” http://www.irefeurope.org/content/l...

|3| http://www.lexpansion.com/Services/...

|4| AFP dispatch of March 4, 2010.

|5| "Let us compare the budget of government to that of a household", by Randall Wray, http://contreinfo.info/article.php3...

|6| http://www.amisdelaterre.org/-Banqu...

|7| Global military spending www.julg7.com

|8| http://www.nato.int/docu/pr/2009/p0...

|9| View Bonfond Olivier, Jerome Duval, Damien Millet "Whew! Icelanders have said massive ’no’, http://www.cadtm.org/Ouf-les-Island..."

(http://kanan48.wordpress.com/2010/04/03/the-meaning-of-the-greek-crisis-by-pascal-franchet/)

ΕΛΑ ΜΕ ΤΟ ΑΒΓΟ ΣΟΥ

2010-05-03T02:44:00.000-07:00

...μια ωραία ιδέα για την Απεργία της Τετάρτης 5/5/2010

Την Τετάρτη, στις 5 Μαϊου, στη Γενική Απεργία έλα και ΄συ με το αβγό σου (κατά προτίμηση μπαγιάτικο) ή ό,τι άλλο τρόφιμο νομίζεις. Μη το πετάξεις στα σκουπίδια μήτε στους μπάτσους. Έλα να το πετάξουμε μαζί στο σύμβολο της «Δημοκρατίας», στη Βουλή των Ελλήνων. Σίγουρα, δεν δίνουμε λύση στο πρόβλημα. Ας επικυρώσουμε απλά τη ξεφτίλα των αποφάσεων και της παράδοσης άνευ όρων των συνταγματικών μας θεσμών. Και βλέπουμε...

Σύλλογος Αβγουλοριχτών Ελλάδος

"θα πονέσετε, θα ματώσετε...αλλά θα τα καταφέρουμε"

2010-04-30T16:10:00.000-07:00

Βρήκαν τρόπο να ξανά πάρουν από την πίσω πόρτα την όποια συνεισφορά τους στην κρίση.

Οι βουλευτές θα μας τρελάνουν: 1.787.500 ευρώ επίδομα για αγορά H/Y!!! (325χ5500€)

ήτοι ένα δωράκι 5.500 € x 340,75 = 1.874.125 δραχμές στον καθένα.

Την ίδια στιγμή που ανακοινώνονται τα νέα οικονομικά μέτρα και οι "απλοί άνθρωποι του μόχθου" καλούνται να πληρώσουν "το μάρμαρο", η Βουλή των Ελλήνων κατά ομόφωνη απόφαση (ΦΕΚ223 Α) ενέκρινε, εν μέσω κρίσης, πρόγραμμα επιδότησης για όλους ανεξαιρέτως, τους βουλευτές και ευρωβουλευτές προκειμένου να αγοράσουν το δικό τους προσωπικό εξοπλισμό πληροφορικής, προκειμένου να αναπτύξουν τις δημόσιες σχέσεις τους μέσω του διαδικτύου με προϊόντα όπως:
Επιτραπέζιους Η/Υ , Laptops, Notebooks, πολυμηχανήματα-εκτυπωτές, Τηλεφωνικό κέντρο, Fax, Λογισμικό αυτοματισμού πολιτικού γραφείου , προγράμματα Η/Υ ,Δορυφορικό δέκτη και ότι άλλο gadget μπορεί να περιλαμβάνει ένα σύγχρονο πολιτικό γραφείο.

Όπως προκύπτει από το επίσημο έγγραφο κάθε βουλευτής επιλέγοντας τον δικό του προμηθευτή , προσκομίζει στο Τμήμα Προμηθειών και Διαχειρίσεως της Βουλή τιμολόγια αγορά έως 5.500 ευρώ έκαστος (αναλόγως με την κατηγορία που ανήκει) και ο προμηθευτής θα. περνάει να εξοφλείται από τη Βουλή των Ελλήνων.

Με έναν πρόχειρο υπολογισμό των τριακοσίων της βουλής μαζί με τους ευρωβουλευτές πού επίσης δικαιούνται το επίδομα μάς δίνει ένα ποσό μεγαλύτερο από 1.787.500 ευρώ.

Με τις υγείες μας, να τους χαιρόμαστε!!!

ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΙΚΟΠΤΟΥΝ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΖΗΤΟΥΝ ΘΥΣΙΕΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΠΙΧΟΡΗΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕ 5.500 ΕΥΡΩ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΒΟΥΛΕΥΤΗ (ΣΥΝΟΛΙΚΑ 1.500.00 ΕΥΡΩ!!) ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ- ΑΚΟΥΣΟΝ ΑΚΟΥΣΟΝ- Η/Υ!!! ( λές και δεν έχουν υπολογιστές και χρειάζονται επιχορήγηση 5.500 ευρώ για να αγοράσουν...)

1η ΜΑΗ ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

2010-04-28T02:56:00.000-07:00

Αναδημοσίευση από το http://www.babylonia.gr

1η Μάη μάχης και αντεπίθεσης-Οι αγώνες στα χέρια των εργαζομένων – για την ανατροπή

ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ-ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ-ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ | ΑΠΕΡΓΙΕΣ-ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Συντάχθηκε απο τον/την Πρωτοβάθμια Σωματεία on Τρίτη, 27 Απρίλιος 2010 12:46

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η Ε.Ε., το ΔΝΤ, το κεφάλαιο και οι τραπεζίτες, εκμεταλλευόμενοι την κρίση, προχωρούν σε μια ιστορικών διαστάσεων και με στρατηγική στόχευση επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, μέσα από το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης στο πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας της ΕΕ. Ασφαλιστικό, εργασιακές σχέσεις, νέοι γύροι λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων, δεκάδες χιλιάδες απολύσεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα είναι τα μέτρα που θα επιδιωχθεί να παρθούν το επόμενο διάστημα, για να «υπηρετήσουν» τον «εθνικό» στόχο της «εξόδου» από την κρίση.

Η προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που συνειδητά επιλέγει η κυβέρνηση σε συμφωνία με την ΕΕ, είναι το εργαλείο για την υλοποίηση των παραπάνω επιδιώξεων. Ένα νέο τοπίο υπερεκμετάλλευσης των εργαζόμενωνετοιμάζεται, ενώ ιστορικές κατακτήσεις του εργατικού κινήματος αμφισβητούνται από την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σε πλήρη συναίνεση με Ν.Δ. ΛΑΟΣ. Συμπλήρωμα σε αυτή την πολιτική είναι ο αυταρχισμός, η καταστολή, τα «τρομο-σίριαλ», η εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία, για να τσακίσουν τις αντιστάσεις, για να περάσουν την αντεργατική τους επίθεση.

Σήμερα, απαιτούνται όσο ποτέ ταξικοί μαχητικοί αγώνες αντίστασης και ανατροπής της βάρβαρης πολιτικής τους. Πρωτοβουλίες από τα σωματεία, όλες τις ταξικές δυνάμεις του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος που θα απαντούν αποτελεσματικά στην επίθεση. Που θα ξεπερνούν την απραξία, την συναίνεση και υποταγή της γραφειοκρατίας και του κυβερνητικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Αγώνες που θα είναι στα χέρια των εργαζομένων, με διαδικασίες βάσης, και όχι κομματικά περιχαρακωμένες διαμαρτυρίες τύπου ΠΑΜΕ. Αγώνες πανεργατικοί, συντονισμένοι, διάρκειας.

Απαιτείται όσο ποτέ ένα κίνημα των εργαζόμενων που θα συγκρούεται με την πολιτική της βαρβαρότητας και θα επιδιώκει να νικά. Με στόχους και αιτήματα ουσιαστικής αντιπαράθεσης και ανατροπής και συντονισμένες μαχητικές μορφές προοπτικής και νίκης.

Οι πρωτοβουλίες που πάρθηκαν για συντονισμό σωματείων και ταξικών δυνάμεων μέσα στις τελευταίες μάχες, βρήκαν απήχηση σε μεγάλα τμήματα της εργατικής αντίστασης. Σε αυτό το δρόμο, μπροστά στην Εργατική Πρωτομαγιά 2010, πρωτοβάθμια σωματεία αποφασίσαμε την διοργάνωση ταξικής ενωτικής συγκέντρωσης την 1^η Μάη, στο Μουσείο στις 11.00 π.μ.

Επιδιώκουμε στη φετινή -εξαιρετικά κρίσιμη- πρωτομαγιά, να οργανώσουμε μια μεγάλη συγκέντρωση όλου του δυναμικού που έδωσε μαζί όλες τις τελευταίες απεργιακές μάχες, συσπείρωσε χιλιάδες εργαζόμενους με μια άλλη κατεύθυνση και προοπτική.

Για μια 1^η Μάη της ελπίδας, σταθμός στην ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος των εργαζόμενων. Για άλλο ένα βήμα δημιουργίας προϋποθέσεων νικηφόρων αγώνων. Για μια άλλη αγωνιστική ταξική ενότητα των εργαζομένων που στον εργασιακό μεσαίωνα που έρχεται να μπορεί να αντιπαρατεθεί στην επίθεση του κεφαλαίου με αποφασιστικούς και νικηφόρους αγώνες.

- Καλούμε όλα τα ταξικά πρωτοβάθμια σωματεία να πάρουν αγωνιστικές αποφάσεις, να συνδιοργανώσουν την ενωτική ταξική συγκέντρωση στο Μουσείο.

- Καλούμε όλους τους εργαζόμενους, όλες τις ταξικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος, εργατικές και συνδικαλιστικές συλλογικότητες και τάσεις, να δώσουν μαζικό παρόν στην Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση των πρωτοβάθμιων σωματείων στο Μουσείο.

Τα σωματεία:

- Πανελλαδικό Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, - Συνδικάτο Ιδιωτικής Υγείας Πειραιά, - Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Αττικής, - ΣΕΙΝΑΠ, - Σύλλογος Ιατρών Νοσοκομείου Ερρ. Ντινάν, - Σωματείο Φαρμάκου Βοιωτίας

Οι υπογραφές μένουν ανοικτές για τη συμμετοχή και άλλων σωματείων που έχουν διαδικασίες τις επόμενες μέρες.

Max Keiser Interviewed by Helen Skopis on Athens Intl Radio – 31 March 2010

2010-04-02T07:21:00.000-07:00

Αναδημοσίευση από το http://maxkeiser.com

Μια Φανταστική Ανοιχτή Επιστολή του Γ.Παπανδρέου στην Άνγκελα Μέρκελ

2010-03-30T15:00:00.007-07:00

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Deutsche Bank Über Alles? Ε λοιπόν, όχι!

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Σχέδιο επιστολής του Γιώργου Παπανδρέου στην Άνγκελα Μέρκελ

Σύμφωνα με απολύτως έγκυρες πληροφορίες του περιοδικού μας, στο διπλωματικό γραφείο του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου βρίσκεται ήδη σχέδιο προσωπικής, εμπιστευτικής επιστολής του στη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ. Αφορμή για τη σύνταξη της επιστολής έδωσαν οι ακραία επιθετικές, στα όρια του λιβελογραφήματος, εκθέσεις γερμανικών ιδρυμάτων και δηλώσεις Γερμανών πολιτικών εναντίον της χώρας μας, αναφορικά με τη δημοσιονομική κρίση. Όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης από το περιεχόμενο του σχεδίου, εάν τελικά ο πρωθυπουργός αποφασίσει να στείλει στη Γερμανίδα καγκελάριο επιστολή με έστω και με το ένα δέκατο των θέσεων που του προτείνονται, θα πρόκειται για μείζον γεγονός στην ελληνική εξωτερική πολιτική και στις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Το πλήρες περιεχόμενο του κειμένου έχει ως εξής:

Αγαπητή Άνγκελα,

Η τρικυμιώδης πολιτική ιστορία της Ευρώπης κατά τους δύο τελευταίους αιώνες έχει διδάξει ότι κάθε μεγάλη, παρατεταμένη οικονομική κρίση γεννά τους αποδιοπομπαίους τράγους της. Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού, ο ρόλος αυτός αποδόθηκε, όπως όλοι γνωρίζουμε, στους Εβραίους, με το στερεότυπο του «απάτριδος χρηματιστή – τοκογλύφου, που απομυζά τον πλούτο των εθνών» να δικαιολογεί τα πογκρόμ. Κατά την τρέχουσα οικονομική κρίση, τη μεγαλύτερη δοκιμασία της γενιάς μας, οι αποδιοπομπαίοι τράγοι εντοπίστηκαν, αρχικά, στους οικονομικούς μετανάστες, στόχους εντεινόμενων ρατσιστικών επιθέσεων, οι οποίες, όσο ανησυχητικές κι αν είναι, ευτυχώς δεν συγκρίνονται με τα φριχτά, ιστορικά προηγούμενα.

Παραδόξως, δίπλα σ’ αυτό τον εύκολο και αναμενόμενο στόχο, διαπιστώνουμε τελευταία το στιγματισμό ολόκληρων εθνών της ευρωπαϊκής μας οικογένειας, τα οποία περιγράφονται συλλήβδην ως «PIGS». Είναι οι μεσογειακοί πληθυσμοί χοίρων ή έστω τζιτζίκων, που υποτίθεται ότι σπαταλούν στο ούζο και στο κρασί τον ιδρώτα των Βορείων, εργατικών μυρμηγκιών της Ένωσης, σ’ αυτή τη σύγχρονη εκδοχή του αισώπειου μύθου. Η χώρα μου έλαβε τη μερίδα του λέοντος στην εκστρατεία της λάσπης. Για αρκετό καιρό επιδείξαμε υπομονή, σκεπτόμενοι ότι «έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν». Ωστόσο, το αστείο παρατράβηξε. Ως πρωθυπουργός, αλλά και ως απλός πολίτης αυτής της χώρας, αισθάνομαι ότι είμαι υποχρεωμένος να πω στους λασπολόγους: Αρκετά σας ανεχθήκαμε! Ως εδώ!

Οι προκλητικές δηλώσεις

Τις προάλλες, ο υφυπουργός Οικονομικών της κυβέρνησής σου, κάποιος κύριος Γιοργκ Άζμουσεν, δήλωσε με ύφος γκαουλάιτερ ότι οφείλω (οφείλω!) να ακολουθήσω το παράδειγμα των ομολόγων μου της Ιρλανδίας και της Λετονίας, που ακρωτηρίασαν κατά 25% τα εισοδήματα των μη προνομιούχων πολιτών. Νωρίτερα, ο γενικός διευθυντής της Deutsche Bank, καθισμένος αναπαυτικά πάνω σε ένα βουνό κερδών, ύψους 5 δις ευρώ κατά το 2009, μέρος των οποίων προέρχονται από την κερδοσκοπία πάνω στο ελληνικό χρέος, αποκάλεσε την Ελλάδα «χρεοκοπημένη χώρα», που έχει βγει με το καπέλο στη ζητιανιά και «πρέπει να διαλέξει ποιον αφέντη θα υπηρετήσει, το ΔΝΤ ή την Ευρώπη». Στο ίδιο μήκος κύματος, ο πρόεδρος της Ευρωομάδας, Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ, γιος στρατιώτη της Βέρμαχτ, πρωθυπουργός και ισόβιος υπουργός Οικονομικών του κατ’ εξοχήν φορολογικού παράδεισου της Ευρώπης, του Λουξεμβούργου.

Ένας αξιωματούχος που δεν έχει δουλέψει ούτε μία ημέρα της ζωής του και αμείβεται από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους με 300.000 ευρώ μόνο για την προεδρία του Ecofin, χώρια τα οδοιπορικά και τα επιδόματα, μου κουνάει απειλητικά το δάκτυλο και χτυπά το χέρι στο τραπέζι, απαιτώντας να κόψω τους μισθούς των 1.200 ευρώ. Κι ας γνωρίζει πολύ καλά ότι η σύνταξη ενός μέσου υπαλλήλου της ευρωγραφειοκρατίας −όχι των ανώτατων αξιωματούχων, αλλά των απλών υπαλλήλων− φτάνει τα 12.500 ευρώ το μήνα!

Μου έλαχε η τιμή να προΐσταμαι μιας μικρής χώρας με μεγάλη ιστορία, μιας χώρας που γνώρισε την κατοχή, αλλά ουδέποτε την αποδέχτηκε. Αυτή η χώρα δεν έχει μάθει να της μιλάνε σε τέτοια γλώσσα γραφειοκράτες χωρίς σπονδυλική στήλη, ιδανικοί μπάτλερ των εκάστοτε ισχυρών, «ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες, καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του», όπως έγραψε ο Γιώργος Σεφέρης. Εκλέχτηκα πρωθυπουργός ενός κυρίαρχου, δημοκρατικού κράτους και δεν θα παραδώσω στους επόμενους μια ανυπεράσπιστη κοινότητα υπό ευρωπαϊκή κηδεμονία, όπως θα έλεγε ένας άλλος Ελλαδίτης που πολλούς ενόχλησε, ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος.

Ιστορική διαδρομή

Δεν θα ήθελα να μας παρεξηγήσεις, αγαπητή Άνγκελα. Σε πείσμα των δυσάρεστων εμπειριών του νεώτερου ελληνικού κράτους, από τη βαυαρική μοναρχία μέχρι τη ναζιστική κατοχή, για την οποία ουδέποτε εισπράξαμε τις οφειλόμενες αποζημιώσεις, ο ελληνικός λαός τρέφει βαθιά εκτίμηση στο γερμανικό πολιτισμό. Βλέπουμε το μεγάλο, γερμανικό έθνος στην ιστορική του διαδρομή, όπως το είδε ο Βόλφγκανγκ Γκαίτε στον Φάουστ, σαν «δύο ψυχές σε ένα σώμα». Έχουμε αφήσει στην κρίση της Ιστορίας τη σκοτεινή ψυχή που κοιτά προς το κρατικό μεγαλείο με κάθε τίμημα και έχουμε κρατήσει στην καρδιά μας την άλλη γερμανική ψυχή της αλληλεγγύης και της δημιουργικότητας. Τη Γερμανία του Καντ και του Χέγκελ, του Μαρξ και του Μαρκούζε, του Μπαχ και του Μπετόβεν, του Λανγκ και του Μπρεχτ, του Αϊνστάιν και του Σρέντιγκερ. Τη Γερμανία της επιστημονικής καινοτομίας και της παραγωγικότητας, της αξιοθαύμαστης οργάνωσης και συνέπειας, του κοινωνικού κράτους και της ποιότητας ζωής.

Σ’ αυτή, την προοδευτική Γερμανία του σωματικού και πνευματικού μόχθου προσβλέπουμε, ως πηγή έμπνευσης και σύμμαχο. Άλλωστε, πολλοί επώνυμοι και ανώνυμοι Έλληνες, από τους σπουδαίους επιστήμονες σαν τον Καραθεοδωρή, τον Χόνδρο και τον Καφάτο, μέχρι τους εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες που ξανάχτισαν τη γερμανική βιομηχανία, είχαν μερίδιο συμβολής στο μεταπολεμικό γερμανικό «θαύμα». Εκατομμύρια Γερμανοί τουρίστες που κατακλύζουν κάθε καλοκαίρι τα νησιά μας και αγοράζουν τη γη μας γνωρίζουν ότι είναι πάντα καλοδεχούμενοι. Ωστόσο, η εικόνα της Ελλάδας της ραστώνης και της επαιτείας, που θρέφεται από την Ένωση χάρη στα γερμανικά κεφάλαια, είναι κάτι που δεν μπορεί να ανεχτεί κανείς Έλληνας. Και δεν το ανέχεται ούτε η αλήθεια.

Η ένταξη στην ΕΟΚ

Γνωρίζεις ότι ο πατέρας μου ήταν αρχικά αντίθετος στην ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, θεωρώντας ότι μια ΕΟΚ υπό αμερικανονατοϊκή κηδεμονία θα περιόριζε την εθνική μας ανεξαρτησία και ότι οι οικονομικές απώλειες θα ήταν μεγαλύτερες από τα οφέλη. Μετά την άνοδο του Κινήματός μας στην εξουσία, το 1981, αποδέχτηκε, ωστόσο, το fait accompli της ένταξης, στην οποία η κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά και μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, προσέβλεπαν με μια διπλή ελπίδα: Αφενός ότι η Ελλάδα θα πάρει τη θέση της στην «πρώτη ταχύτητα» της παγκόσμιας οικονομίας, αφετέρου πίστευαν ότι η ένταξη θα εξασφαλίσει τα ανατολικά μας σύνορα έναντι της Τουρκίας. Τριάντα χρόνια αργότερα, βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να διαπιστώσουμε ότι οι ελπίδες μας αποδείχτηκαν όνειρα θερινής νυκτός.

Απέναντι σε μια Τουρκία που συμπεριφέρεται ανοιχτά ως αναθεωρητική δύναμη στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στη Θράκη, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ασκήσει την παραμικρή πίεση, όπως θα μπορούσε να το πράξει στο πλαίσιο των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη γείτονα. Αντιθέτως, οι μεγάλες δυνάμεις της Ένωσης επωφελούνται από τη διαιώνιση της ελληνοτουρκικής έντασης για να πουλάνε πανάκριβα αεροπλάνα, φρεγάτες και άρματα μάχης που γονατίζουν τον κρατικό μας προϋπολογισμό και εκτοξεύουν το έλλειμμα για το οποίο έρχεται μετά να μας επιπλήξει ο κάθε κύριος Γιούνγκερ από την ασφάλεια του δουκάτου του Λουξεμβούργου.

Στο περίφημο Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, το οποίο θα μετέτρεπε μια χώρα-μέλος της Ένωσης σε αμερικανοβρετανικό προτεκτοράτο, ταπεινώνοντας την ίδια την Ευρώπη, οι περισσότεροι εταίροι μας −οφείλω να πω, με εξαίρεση τους Γάλλους, τους Ισπανούς και τους Βέλγους− πίεζαν την Ελλάδα και την Κύπρο και όχι τη δύναμη κατοχής. Ουδεμία εγγύηση για τα απειλούμενα ανατολικά μας σύνορα, τα οποία είναι σύνορα της ίδιας της Ένωσης και τα οποία καλείται η Ελλάδα να προστατεύσει, έναντι των παράνομων μεταναστευτικών ροών, με υπέρογκο κόστος, για λογαριασμό της Γερμανίας και των άλλων χωρών, που αποτελούν τους κύριους τελικούς προορισμούς αυτών των ταλαίπωρων, ξεριζωμένων ανθρώπων.

Ο μύθος για τα κονδύλια

Έχετε καλλιεργήσει το μύθο ότι με την ένταξη στην ΕΟΚ η Ελλάδα επωφελήθηκε καίρια από τα γενναιόδωρα κοινοτικά κονδύλια. Ασφαλώς και υπήρξαν εισροές κοινοτικών πόρων με τη μορφή των αγροτικών επιδοτήσεων, των έργων υποδομής κ.ά. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουν ότι ο συνολικός κοινοτικός προϋπολογισμός ανέρχεται στο αστείο 1% του ΑΕΠ. Το κυριότερο, για να το θέσω ωμά, αγαπητή Άνγκελα, για κάθε ευρώ που μας δίνετε μας παίρνετε δύο και τρία. Με την κατάργηση των προστατευτικών δασμών, τα πάντσερ της γερμανικής βιομηχανίας επελαύνουν χωρίς αντίσταση στις ανοχύρωτες αγορές των λιγότερο ανταγωνιστικών χωρών.

Αλλά και από τα χρήματα που παίρνουμε, μεγάλο μέρος επιστρέφει στα ταμεία σας, αφού οι κατασκευαστικές εταιρείες σας, όπως η Hochtief, παίρνουν τη μερίδα του λέοντος από τα δημόσια έργα και οι βιομηχανίες σας, όπως η Siemens και η Deutsche Telekom, απομυζούν τον ΟΤΕ και διαφθείρουν το πολιτικό μας σύστημα. Για να μην μιλήσουμε για την πειρατική συμπεριφορά του ομίλου Thyssen στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, όπου μας ζήτησαν και πήραν ως «προκαταβολή» το απίστευτο 75% της αξίας του έργου για την κατασκευή τεσσάρων υποβρυχίων και την επισκευή άλλων τριών, για να μας παραδώσουν έναν «Παπανικολή» που… έγερνε λόγω ελαττωματικής εργασίας!

Ήταν στραβό το κλίμα, το έφαγε και η Συνθήκη του Μάαστριχτ, πίσω από την οποία εύκολα διέκρινε κανείς, όπως είχαμε πει τότε στη Βουλή, αν και την ψηφίσαμε, «το βαρύ χέρι του Γερμανού τραπεζίτη». Με αυτή τη συνθήκη, που έθεσε τα θεμέλια του ευρώ, ανετράπησαν και οι τελευταίες «γραμμές Μαζινό» των πιο αδύναμων οικονομιών έναντι της γερμανικής βιομηχανίας: η δυνατότητα έκδοσης ή υποτίμησης νομίσματος και η πολιτική των χαμηλών επιτοκίων, ώστε να δοθούν κίνητρα στην ανάπτυξη. Στο εξής, ο μόνος δρόμος άμυνας που μας απέμενε στο πλαίσιο της ΟΝΕ ήταν η συμπίεση του κόστους εργασίας. Για να μπούμε στην ΟΝΕ χρειάστηκε, σαν άλλοι Φάουστ, να πουλήσουμε την ψυχή μας στο διάβολο και να μετατρέψουμε τη λιτότητα σε αιώνιο οικονομικό μας σύνταγμα. Και μάλιστα, με μια απαράδεκτη ισοτιμία ευρώ – δραχμής της τάξης του 1:340, που έριξε στα Τάρταρα την ήδη αποδυναμωμένη ανταγωνιστικότητα των προϊόντων μας.

Παράλληλα, αποδεχτήκαμε τα εξοντωτικά, σε συνθήκες ύφεσης, όρια του 3% για το έλλειμμα και του 60% για το χρέος, ωσάν να επρόκειτο για αμετακίνητες σταθερές της φύσης, σαν την ταχύτητα του φωτός και τη σταθερά της βαρύτητας − ως φυσικός, θα με καταλαβαίνεις. Όπως έγραψε τελευταία ένας Γάλλος οικονομολόγος, το να τιμωρείς χώρες που ξεπερνούν αυτά τα αυθαίρετα όρια −γιατί να μην είναι, για παράδειγμα, 6% και 100% αντίστοιχα; − σε συνθήκες οξύτατης κρίσης, θυμίζει τους Χιλιαστές που αρνούνται να κάνουν μετάγγιση αίματος για να μην παραβιάσουν το δόγμα τους ή τους τροχονόμους που σταματούν το ασθενοφόρο για παραβίαση του φωτεινού σηματοδότη. Ας αφήσουμε που εσείς, οι Γερμανοί, παραβιάζατε ατιμώρητα το Σύμφωνο Σταθερότητας όποτε σας βόλευε και τώρα ενοχοποιείτε τη μικρή Ελλάδα, που δεν αντιπροσωπεύει παρά το 2,5% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, λες και η παραμικρή δική μας αδυναμία −και βέβαια έχουμε πολλές− θα τινάξει στον αέρα την Ευρωζώνη.

Το «μαύρο πρόβατο»

Οι οικονομικοί σύμβουλοί σου γνωρίζουν πολύ καλά ότι η εικόνα της Ελλάδας-μαύρου πρόβατου είναι τουλάχιστον υπερβολική. Τα προβλήματά μας είναι σοβαρά, αλλά δεν αποτελούν εξαίρεση. Αμερική και Βρετανία έχουν συνολικό εξωτερικό χρέος περίπου τριπλάσιο από το δικό μας ως ποσοστό του ΑΕΠ, αλλά ουδείς διανοήθηκε να τους παραπέμψει στην «τεχνογνωσία» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η Ελλάδα χρειάζεται να δανειστεί 53 δις ευρώ από τις χρηματαγορές, τη στιγμή που το μικρότερο από εμάς Βέλγιο χρειάζεται 89 δις, η Ιταλία 393 δις και η Γαλλία 454 δις. Αυτό που συμβαίνει, στην πραγματικότητα, είναι ένα απίστευτο κερδοσκοπικό παιχνίδι σε βάρος της Ελλάδας, στο οποίο δυστυχώς και η Γερμανία παίζει το ρόλο της.

Ανεβάζουν τα spreads για να απομυζούν μεγαλύτερο μέρος του εθνικού μας πλεονάσματος οι γίγαντες της Wall Street, JP Morgan και Goldman Sachs, παρέα με την Deutsche Bank − μια Ανίερη Τριάδα, που κατέχει το 75% των διαβόητων παραγώγων (CDS) πάνω στο ελληνικό χρέος.

Και πάλι λυπάμαι που το λέω, αλλά με την πολιτική που ακολουθείτε σε λίγο θα μας σπρώξετε στην αγκαλιά του ΔΝΤ, αυτού του τρομερού μηχανισμού εξαθλίωσης ολόκληρων εθνών στη Λατινική Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία, που φαντάζει ωστόσο σήμερα λιγότερο ωμό, στο ρόλο του Σάιλοκ, από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό θέλετε; Είναι δυνατόν το εντελώς βραχυπρόθεσμο, κερδοσκοπικό συμφέρον να τυφλώνει τόσο πολύ την πολιτική σας σκέψη; Δεν διαβάζετε καν τα καθημερινά editorial στον αμερικανικό και τον βρετανικό Τύπο, που μας καλούν με ανοιχτές αγκάλες στο ΔΝΤ για να πλήξουν την Ευρωζώνη και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση; Πρέπει να δεχτούμε, άραγε, ότι το νέο δόγμα της εξωτερικής σας πολιτικής είναι το… Deutsche Bank Über Alles? Μήπως είχαμε βιαστεί, τελικά να επιπλήξουμε τον πάντα αθυρόστομο Θόδωρο Πάγκαλο, όταν μίλησε για «γίγαντα με μυαλό μικρού παιδιού»;

Εν πάση περιπτώσει, ας περάσουμε επί του πρακτέου. Ενόψει της πειρατικής, κερδοσκοπικής επίθεσης που δέχεται η χώρα μου, ζητώ έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία η κυβέρνησή μου θα ζητήσει τα εξής:

Προσωρινή έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, επανεισαγωγή της δραχμής και υποτίμησή της έναντι του ευρώ, ώστε να δοθεί μια ανάσα στην ανταγωνιστικότητα των προϊόντων μας απέναντι στον αθέμιτο ανταγωνισμό του κοινωνικού ντάμπινγκ, στο οποίο μας έχετε υποβάλει με τον ακρωτηριασμό των γερμανικών μισθών επί επτά συνεχή χρόνια. Ανοιχτή δυνατότητα για επάνοδο της Ελλάδας στο ευρώ με μια λογική ισοτιμία, όταν επιτευχθεί η επιθυμητή ισορροπία.

Ευρωπαϊκό ομόλογο με ίσο και λογικό επιτόκιο για όλες τις χώρες-μέλη, ώστε να σταματήσει η κερδοσκοπία των διεθνών τοκογλύφων. Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο στο ρόλο του δανειστή τελευταίας ευκαιρίας που έχει σήμερα το ΔΝΤ, γεγονός απαράδεκτο και μειωτικό για την ίδια την υπόσταση της ΕΕ.

Αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας ώστε να υπάρξει δυνατότητα δημοσιονομικής χαλάρωσης σε συνθήκες κρίσης, πολιτική διεύθυνση της Ευρωζώνης και πολιτικό έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Αύξηση του κοινοτικού προϋπολογισμού στο 5% του ΑΕΠ και αναδιανεμητική χρήση του προς όφελος των φτωχότερων χωρών, περιφερειών και κοινωνικών τάξεων. Ρήτρες κοινωνικής συνοχής, όπως η καθιέρωση ελάχιστου, εγγυημένου εισοδήματος κάθε Ευρωπαίου πολίτη και το κοινό σύστημα προοδευτικής φορολογίας. Τερματισμός των φορολογικών παραδείσων εντός της ΕΕ επί ποινή εξόδου των παραβατών από την Ένωση.

Προστασία των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ από ευρωπαϊκή, μεθοριακή δύναμη. Τα ελληνικά εξοπλιστικά προγράμματα που καρπώνονται ευρωπαϊκές εταιρείες να μην υπολογίζονται στα όρια του Συμφώνου Σταθερότητας αναφορικά με το έλλειμμα και το χρέος.

Αγαπητή Άνγκελα,

Είναι στη διακριτική ευχέρεια της κυβέρνησής σου και των κυβερνήσεων των άλλων εταίρων μας να δεχτούν ή να απορρίψουν αυτά τα αιτήματα. Από την πλευρά μου, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι, εάν τα απολύτως αναγκαία για την εθνική μας επιβίωση μέτρα δεν γίνουν αποδεκτά κι αν δεν προταθούν κάποια άλλα ανάλογα μέτρα που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση σε πνεύμα κοινοτικής αλληλεγγύης, τότε είμαστε αποφασισμένοι να κηρύξουμε αδυναμία πληρωμής του χρέους μας.

Όπως γνωρίζεις, το 75% αυτού του χρέους καλύπτεται από το εξωτερικό, κατά κύριο λόγο από τη Γερμανία και τη Γαλλία. Οι Αμερικανοί έλεγαν κάποτε στους εταίρους τους ότι «το δολάριο είναι δικό μας νόμισμα και δικό σας πρόβλημα»! Η Ελλάδα δεν είναι Αμερική, ωστόσο η πραγματικότητα είναι εκείνη που λέει ότι «το δικό μας χρέος είναι δικό σας πρόβλημα»! Από μια προσωρινή στάση πληρωμών, εμείς θα έχουμε πρόβλημα δανεισμού από την ΕΕ, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία για τέσσερα πέντε χρόνια. Ύστερα, όπως έδειξε και η περίπτωση της Αργεντινής, όπου μετά τη λαϊκή εξέγερση του 2001 αναγκαστήκατε να επαναδιαπραγματευτείτε το χρέος της, θα κάνετε ουρά στα δημόσια ταμεία μας για να μας χορηγήσετε, με το αζημίωτο, καινούρια δάνεια.

Στο μεταξύ, «υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια», όπως λέει μια ελληνική παροιμία. Η Ρωσία και η Κίνα έχουν μεγάλα αδρανή κεφάλαια τα οποία θα μπορούσαν κάλλιστα να μας στηρίξουν. Άλλωστε, η Gazprom και η Cosco, όπως και η ρωσική πολεμική βιομηχανία, έχουν ήδη σημαντικά συμφέροντα στην Ελλάδα, τα οποία πολύ θα ήθελαν να επεκτείνουν. Εν ολίγοις, εσείς θα χάσετε από τη στάση πληρωμών πολύ περισσότερα από εμάς! Και πολύ περισσότερο, αν αποχωρήσουμε ή αν μας διώξετε από την Ευρωζώνη!

Δεν ήταν στην πρόθεσή μας, αγαπητή Άνγκελα, να τραβήξουμε τα πράγματα μέχρι τα άκρα. Αλλά δεν μας αφήσατε άλλο περιθώριο. Στο τέλος τέλος, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας εθελοντικός γάμος συμφέροντος. Αλλά στο γάμο, υπάρχει πάντα η πιθανότητα του διαζυγίου, διαφορετικά εξελίσσεται σε δουλεία. Ο λαός μας υποβλήθηκε σε πολλές θυσίες στο όνομα της ευρωπαϊκής προοπτικής του − πρώτα για να μπει στην ΕΟΚ, μετά για να μπει στην ΟΝΕ, ύστερα για να μην βγει από την ΟΝΕ. Δεν μπορεί, όμως, να καταλάβει, σε μια εποχή εκθετικής αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας και του κοινωνικού πλούτου, ποια σκοτεινή μοίρα, ποια μοχθηρή νομοτέλεια τον υποχρεώνει να δουλεύει ολοένα και περισσότερο για να εξασφαλίζει ολοένα και λιγότερα. Κι όπως έγραψε ένας δικός σας ποιητής, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, «εννιά φορές κλείνεις τα μάτια, τη δέκατη καταδικάζεις μονομιάς»! Έχουμε ήδη κλείσει εννιά φορές τα μάτια, αγαπητή μου, και περιμένουμε τις αποφάσεις σας.

Με τιμή, Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου πρωθυπουργός των Ελλήνων

Υ.Γ. Όπως έγινε αντιληπτό, το εν λόγω σχέδιο επιστολής δεν συντάχθηκε από τον Γιώργο Παπανδρέου ή από κάποιον σύμβουλό του. Ο αναγνώστης καλείται να το δει ως άσκηση πολιτικής φαντασίας – χρήσιμη ή όχι, αυτό εναπόκειται στην κρίση του.

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Επίκαιρα (3/3/2010)

http://m-epikaira.gr/2010/03/αποκλειστικο-deutsche-bank-uber-alles-ε-λοιπόν-όχι/

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ-ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

2010-03-25T17:18:00.000-07:00

Παρακολουθήστε τη συζήτηση πατώντας εδώ

Στο http://buzz.reality-tape.com διεξάγεται μια συζήτηση για τη παρούσα Διαμαρτυρία-Αίτηση. Εδώ αναδημοσιεύουμε αυτή τη συζήτηση όπως έχει εξελιχθεί μέχρι αυτό το σημείο. Στη συνέχεια παραθέτουμε την απάντηση του dimopsifisma_tora (ή Δ.Κ.)., η οποία λόγω τεχνικού προβλήματος δεν έχει ακόμα αναρτηθεί στη διεύθυνση αυτή.

* * *

"από athanasios_anagnostopoulos πριν 4 μέρες (#)

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι είναι νόμιμο το αίτημα.

άρ. 44 παρ. 2 Σ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου. Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ, εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα τρία πέμπτα του συνόλου των βουλευτών, ύστερα από πρόταση των δύο πέμπτων του συνόλου και όπως ορίζουν ο Κανονισμός της Βουλής και νόμος για την εφαρμογή της παραγράφου αυτής.

από plagal πριν 4 μέρες (#)

Γενικη παρατηρηση: ισως απο τοτε που ο Χριστοδουλος ξεκινησε την ιστορια με τις ταυτοτητες (πιο παλια ημουν πολυ μικρος και δε θυμαμαι), ακουγονται ολο και συχνοτερα αιτηματα για δημοψηφισμα. Για την τελευταια πολυ προσφατη περιοδο ας πουμε αυτο ειναι το τριτο τετοιο αιτημα που συνανταω μετα απο αυτο για τους μεταναστες και αυτο που ελεγε ο Αλαβανος για το Συμφωνο Σταθεροτητας.

Χωρις να κρινω εδω το περιεχομενο του εκαστοτε αιτηματος, θα ελεγα οτι το συνεχως επανερχομενο αιτημα για δημοψηφισμα δειχνει οτι υπαρχει μεγαλο ζητημα κρισης δημοκρατικοτητας και αντιπροσωπευσης.

Ε?

από glavkos πριν 4 μέρες (#)

...Και το γεγονός ότι το δημοψήφισμα δεν μπορεί να τεθεί με λαϊκή πρωτοβουλία (π.χ. 300.000 υπογραφές) είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει όλους.

από plagal πριν 4 μέρες (#)

Δεν ειμαι πεπεισμενος παντως οτι (στα πλαισια της κυριαρχιας της αστικης ταξης μπλαμπλαμπλα) τα δημοψηφισματα βαθαινουν τη δημοκρατια.

(πχ: ποιος οριζει ποιο θα ειναι το ερωτημα? ποιος αξιολογει αν το ερωτημα τιθεται με ουδετερο τροπο? και αλλα τετοια)

από Rodia πριν 4 μέρες (#)

Το οτι στην Ελβετια κανουν δημοψισμα ακομα και για το χρωμα των σκουπιδιτενεκεδων, μειωνει την αξια των δημοψηφισματων και της αμεσης δημοκρατιας;

από plagal πριν 4 μέρες (#)

Αμα μιλαμε να κανουμε την Ελλαδα συνομοσπονδια, με μικρα καντονια και ισχυρες τοπικες κυβερνησεις να το συζητησουμε. Αλλα νομιζω οτι δεν υπαρχει συγκριση..

από Rodia πριν 4 μέρες (#)

Θα ηταν ισως μια λυση για τα προβληματα της τοπικης αυτοδιοικησης, που πιθανοτατα θα της βαλει χερι ο δανειστης που θα προκυψει...

από microkiniblog πριν 4 μέρες

Και ορίστε τι γράφει το αίτημα: ........[παρατίθεται το κείμενο]

από Rodia πριν 4 μέρες (#)

Νομιζω πως θα επρεπε να υπαρχει και καποια συγκεκριμμενη προταση...

από microkiniblog πριν 4 μέρες (#)

Δεν ξέρω τι θα μπορούσα να προτείνω, πάντως δεν έχω όρεξη να πάθουμε ό,τι έπαθε η Αργεντινή, ούτε να τραβήξουμε όσα τράβηξε η Γερμανία με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών.

από Rodia πριν 4 μέρες (#)

Κανεις δεν εχει αυτη την ορεξη! Το θεμα ομως των ανεξαρτητων "καντονιων" που λεγονται "Δημοι" και ειναι ανευθυνοϋπευθυνα ειναι ενα πραγματικο προβλημα και ισως θα μπορουσαμε να σκεφτουμε κατι πανω σε αυτο -πρωτοπορωντας κιολας σε ευρωπαϊκο επιπεδο... Νομιζω, δεν εχω σκεφτει περισσοτερα απο οσα γραφω αυτη τη στιγμη.

από neTpen πριν 4 μέρες (#)

Κείται σαφέστατα εκτός Συντάγματος μια τέτοια πρόταση, από πολλές απόψεις.

Επί της ουσίας, δε θα άφηνα τόσο περίπλοκα (από άποψη οικονομική, διεθνούς πολιτικής και διπλωματίας) θέματα στα χέρια τού μέσου ψηφοφόρου. Μην εξιδανικεύετε τα δημοψηφίσματα, η κατάσταση, τουλάχιστον σε τέτοια ζητήματα, είναι ...ελαφρώς πιο περίπλοκη από την πολιτική ζωή της Αρχαίας Αθήνας. Γενικώς, τα δημοψηφίσματα είναι πρόσφορα σε ερωτήματα που επιδέχονται απάντηση με ένα απλό ναι ή όχι. Εδώ η απάντηση "όχι (δεν δέχομαι τα μέτρα)" αφήνει ένα τεράστιο ζήτημα: αντ' αυτών τι;

Αν κανείς έχει παράπονα από τη διαχείριση της πολιτικής από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους, καλύτερα να σκέφτεται περισσότερο όταν ψηφίζει και όταν σταυρώνει, εκεί έγκειται κυρίως ο ρόλος του σε μια σύγχρονη δημοκρατία. Καλύτερα να είναι ενεργός πολίτης στα πλαίσια των οργανωμένων ομάδων, πολιτικών και μη, καλύτερα να έχει κοινωνική συνείδηση, καλύτερα να φροντίζει να είναι ενημερωμένος και σκεπτόμενος, να διαδίδει τις ιδέες του με μαχητικότητα (αλλά και σεβασμό στις ιδέες των άλλων). Καταντούν γραφικά αυτά τα αιτήματα για δημοψήφισμα κάθε τρεις και λίγο και συνιστούν επικοινωνιακή υπονόμευση της Δημοκρατίας, μιας Δημοκρατίας στην οποία και οι ίδιοι μετέχουμε, χωρίς να εξαντλούμε (όπως υπαινίχθηκα) τις θεσμοθετημένες δυνατότητές μας.

Πάντως, θα έβλεπα θετικά τη συνταγματική καθιέρωση δημοψηφισμάτων σε τοπικό επίπεδο, για θέματα αυτοδιοίκησης.

από zoutiri πριν 4 μέρες (#)

Υπαρχει ενα μερος στον πλανητη, μαλλον πιο πολιτισμενο απο την Ελλαδα, με υψηλοτατο εισοδημα, με αφθονους πορους, με πολυ καλα οργανωμενο κρατος, με κορυφαια πανεπιστημια και πολυ δυνατη ερευνα γενικα, καταπλητικες βιομηχανιες και επιχειρησεις, που αποφασισε να κανει δημοσιονομικη πολιτικη με δημοψηφισματα (περιπου). Το αποτελεσμα ειναι η παντοδυναμη Καλιφορνια να εχει καταντησει η πολιτεια των ΗΠΑ με το χειροτερο ελλειμμα, να χανει πληθυσμο και πριν λιγο καιρο πληρωνε τους υπαλληλους της με ΙΟU (χρεωστικα σημειωματα).

Αν θελουμε η Ελλαδα να παρει τα χειροτερα χαρακτηριστικα της Καλιφορνιας και να τα συνδυασει με μια ανωριμη κοινωνια, ανευθυνες κυβερνησεις και γενικη αγνοια περι βασικων οικονομικων στον πληθυσμο, τοτε ναι, ας κανουμε δημοψηφισμα.

Για να το πω και αλλιως: δημοψηφισμα για την δημοσιονομικη πολιτικη εχει οσο νοημα θα ειχε ενα δημοψηφισμα για το τι φαρμακα να δωσουμε σε εναν βαρια ασθενη.

*****

Δ.Κ.

Σας ευχαριστούμε όλους για τα σχόλια. Χαιρόμαστε που υπάρχουν άνθρωποι που σκέπτονται και εκφράζουν τις σκέψεις τους. Και βέβαια μόνο από τον διάλογο μπορούμε να ανοίξουμε τους ορίζοντές μας και να σκεφτούμε 'έξω' από τα πλαίσια που μας μαθαίνουν από πολύ νωρίς να κινούμαστε.

Τίθεται πράγματι θέμα κατά πόσο είναι δυνατόν -μετά την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος (1986)- να μπορεί να γίνει δημοψήφισμα με λαϊκή πρωτοβουλία. Ακριβώς όμως το γεγονός ότι οι κυβερνητικοί μας εκπρόσωποι έχουν θωρακιστεί νομικά από τον λαό (ή ότι αποκλειόμαστε από τις θεσμοθετημένες δυνατότητές μας) πρέπει όντως να μας προβληματίζει. Στη βάση αυτού βλέπουμε τις δυο έννοιες της δημοκρατίας για τις οποίες μιλά ο Chomskey: κατά τη μια αντίληψη ο λαός έχει τα μέσα να συμμετέχει με ουσιαστικό τρόπο στη διαχείριση των ζητημάτων του και τα μέσα πληροφόρησης είναι ανοιχτά και ελεύθερα. Σύμφωνα με την άλλη αντίληψη της δημοκρατίας, ο λαός πρέπει να αποκλείεται από τη διαχείριση των ζητημάτων του και τα μέσα πληροφόρησης πρέπει να ελέγχονται στενά και αυστηρά. Και τονίζει ότι ακόμα και αν μοιάζει η τελευταία έννοια ξεπερασμένη, στη πραγματικότητα είναι η κυρίαρχη (2002: 9-10). Το γεγονός λοιπόν ότι τίθεται αυτό το νομικό ζήτημα σηματοδοτεί ακριβώς την κυριαρχία αυτής την αντίληψης της δημοκρατίας. Επομένως τίθεται πράγματι ζήτημα αντιπροσώπευσης. Το να αυξάνονται οι φωνές που ζητούν να αποφασίσουν για τους εαυτούς τους, δεν φανερώνει κρίση δημοκρατικότητας, αλλά εκκλήσεις για δημοκρατικότητα.

Ανάμεσα σε αυτά που προϋποθέτει αυτή η δεύτερη αντίληψη της δημοκρατίας είναι η θεώρηση του λαού ως ανίκανου να διαχειριστεί τις υποθέσεις του (ή ότι η κοινωνία είναι ‘ανώριμη’) και η παραδοχή ότι λίγοι είναι ικανοί να αναλάβουν αυτές τις υποθέσεις. Αυτό είναι μάλλον οντολογική παραδοχή που δε μας βρίσκει σύμφωνους.

Επιπλέον, το θέμα δεν είναι αποκλειστικά δημοσιονομικό. Είναι πρώτα απ΄όλα κοινωνικό και πολιτικό. Εκτός αν θεωρεί κανείς ότι η φτώχεια, η μετανάστευση, το να μη μπορεί κανείς να ζεί με αξιοπρέπεια στη χώρα του και να μην έχει φωνή είναι 'δημοσιονομικό' ζήτημα.

Το εύλογο ερώτημα είναι "λέμε όχι, και μετά τι;" Ας αρχίσουμε από το σε τι λέμε όχι; Λέμε όχι στα νέα μέτρα και δεν αναγνωρίζουμε το χρέος ως χρέος του λαού, αλλά ως χρέος των λίγων που έχουν συγκεντρώσει τεράστιο πλούτο στα χέρια τους και που είναι οι ίδιοι- ή από το ίδιο 'συνάφι'- που μας ζητούν λιτότητα. Η λύση να αυξηθούν οι φόροι δεν είναι μόνο κοντόφθαλμη, αλλά και μεσαιωνική, καθώς με το τρόπο αυτό στραγγαλίζονται χιλιάδες νοικοκυριά και σε βάθος χρόνο αποδυναμώνεται η οικονομία- δηλαδή φέρνουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που τα νέα μέτρα θέτουν ως στόχο- δηλαδή να μας σώσουν! Και αυτά σε μια στιγμή που τα επενδυτικά κεφάλαια στρέφονται στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, στη λεγόμενη "πράσινη ανάπτυξη". Αυτό, σε μια χώρα όπου δε θα κυριαρχούσε το παράλογο, θα σήμαινε ότι η Ελλάδα έχει την ευκαιρία να γίνει παραγωγός και εξαγωγός πράσινης ενέργειας. Αντίθετα το να παρθούν μέτρα που στοχεύουν να εξαναγκάσουν σε πληρωμή αυτούς που έχουν συγκεντρώσει τον πλούτο και αντί για φόρους, δοθούν κίνητρα ώστε να στραφεί αυτό το τεράστιο ελληνικό κεφάλαιο που έχει διαφύγει στο εξωτερικό σε ντόπιες επενδύσεις σε πράσινη ενέργεια, τότε δε χρειάζονται αυτά τα 'νέα μέτρα'.

Υπάρχουν εναλλακτικές προτάσεις που χρόνια τώρα συζητά τόσο η ακαδημαϊκή κοινότητα όσο και ακτιβιστά κινήματα ανά τον κόσμο. Φωνές που καταδεικνύουν τη σημασία της συμμετοχής των τοπικών κοινωνιών στον έλεγχο των νέων μορφών ενέργειας. Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι δυνατόν να επιτρέψουμε να παραχωρήσουμε τον έλεγχο των δημοσίων αγαθών στα χέρια των λίγων και να φτάσουμε να πρέπει να αγοράζουμε τον ίδιο μας τον πλούτο, τα κοινά* μας (άνεμο, ήλιο, βουνά, θάλασσες, υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευση κ.α.). Μια κοινωνία που αποφασίζει να το κάνει αυτό, είναι μονόφθαλμη και ανεύθυνη απέναντι στον εαυτό της και στις επερχόμενες γενεές.

Μετά τιμής
Δ.Κ.

*Για την έννοια αυτή βλ. για παράδειγμα http://onthecommons.org/; http://en.wikipedia.org/wiki/The_commons

Μαρκόπουλος-Νταλάρας: Όλα μοιάζουν μαγικά

2010-03-25T11:44:00.000-07:00

Κράτος Λιγοστό του Γ.Σουρή

2010-03-21T15:21:00.000-07:00

Ποιός είδε κράτος λιγοστό

σ’ όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,

νά’χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

Νά’χει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

(Γιωργος Σουρής)

O Max Keiser για την Ελληνική Κρίση

2010-03-20T13:52:00.000-07:00

Αναδημοσίευση από omadeon's Channel

Δες συζήτηση στο: http://omadeon.wordpress.com/2010/03/17/greek-poll-for-max-keiser/ ή πάτα εδώ

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ-ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

2010-03-10T14:50:00.000-08:00

ΕΜΕΙΣ, ο ελληνικός λαός παρακολουθούμε τους εκπροσώπους της κυβέρνησής μας να επιτρέπουν στα οικονομικά συμφέροντα να μας ληστεύουν ανοιχτά και απροκάλυπτα. Και αντί να μιλούμε για τα οικονομικά εγκλήματα, όπως το ‘μαγείρεμα΄ των στατιστικών στοιχείων, που διέπραξαν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί μας σε συνεργασία με γιγαντιαίες πολυεθνικές (Goldman Sachs, Deutsche Bank κ.α.), μιλάμε για “σκάνδαλα”, μειώνοντας με αυτόν τον τρόπο το μέγεθος της απάτης που συντελείται ενάντια σε μας.

Στο όνομα ενός χρέους που δεν είναι μεγαλύτερο από αυτό το μέσου όρου των υπολοίπων χωρών της Ε.Ε και στο όνομα μιας δομικής αναδιάρθρωσης της ελληνικής οικονομίας με στόχο να γίνουμε ‘ανταγωνιστικοί’, μας ζητούν να παραχωρήσουμε τα δικαιώματα μας ως εργάτες και ως συνταξιούχοι και το δικαίωμα μας να ζούμε με αξιοπρέπεια στην ίδια μας τη χώρα. Τα νέα οικονομικά μέτρα παραλύουν τα νοικοκυριά, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και όπως αναγνωρίζουν οικονομολόγοι, οδηγούν τη χώρα σε ύφεση και τον πληθυσμό της σε φτώχεια. Οδηγούν τη χώρα σε ασφυξία και σακατεύουν τα Εργατικά Συνδικάτα για να προστατευθεί το ευρώ από τα hedge funds. Και αναρωτιόμαστε, ποιοί εκλεγμένοι αντιπρόσωποι μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μπορούν να συνεναίσουν ή να πάρουν τέτοιου είδους αποφάσεις;

Την ίδια στιγμή, κανένας νόμος δεν αγγίζει τους βουλευτές και τους υπουργούς για τις συνέπειες των αποφάσεων που παίρνουν, ανεξάρτητα από το πόσο νόμιμες ή παράνομες είναι. Oύτε και αυτή τη μικρή μειοψηφία που με τις off shore, τα προγράμματα της Ε.Ε. και τις εργολαβίες έχτισαν μια Ελλάδα που είναι μόνο για τους ίδιους. Και από πάνω, η Ε.Ε., η ελληνική κυβέρνηση, οι διεθνείς ‘οίκοι αξιολόγησης’ και τα ξένα Μ.Μ.Ε. προσβάλλουν τον ελληνικό λαό κατηγορώντας μας ως κλέφτες, τεμπέληδες και απατεωνίσκους, ως ανίκανους να διαχειριζόμαστε τα του οίκου μας. Και μιλούνε για τους ίδιους ανθρώπους που έχουν τους μικρότερους μισθούς, τις μικρότερες συντάξεις και τις πιο ακριβές τιμές σε βασικά αγαθά ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε. και που εργάζονται 42 ώρες την εβδομάδα (έναντι των 40,3 ωρών που είναι ο μ.ο. της Ευρώπης σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του I.L.O.).

Και η ακόμα μεγαλύτερη προσβολή απέναντι σε κάθε δημοκρατικό ιδεώδες είναι οι ‘λύσεις’ που οι νεοφιλελεύθεροι τεχνοκράτες των Βρυξελλών και της ελληνικής κυβέρνησης θέλουν να μας επιβάλλουν: την ιδιωτικοποίηση των δημοσίων αγαθών- του συστήματος υγείας, παιδείας, τις υποδομές επικοινωνίας και μεταφορών ανάμεσα σε άλλα. Αν και η διαδικασία αυτή έχει ήδη ξεκινήσει, προβλέπεται να ολοκληρωθεί και να επεκταθεί σε άλλα δημόσια και κοινοτικά αγαθά με κύρια από αυτά, τα βουνά, τις θάλασσες και τη γη μας ώστε να επενδύσουν οι γιγαντιαίες πολυεθνικές σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Και αυτά, με πρόφαση την ‘διάσωσή΄ μας και την έξοδο από την ‘οικονομική κρίση’. Όμως με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση παραχωρεί τον έλεγχο της ελληνικής γης και των φυσικών μας πόρων και εμείς γινόμαστε φτηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό στην ίδια μας τη χώρα.

Θεωρώντας λοιπόν ότι ζούμε σε μια δημοκρατική ελεύθερη κοινωνία, ζητούμε να ακουστεί η φωνή μας. Ακολουθώντας το δημοκρατικό παράδειγμα της Ισλανδίας, απαιτούμε να γίνει ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ για τον αν επιθυμούμε ή όχι τα νέα μέτρα και την αποπληρωμή του χρέους. Ζητούμε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους μας να κινήσουν το άρθρο 44 παρ. 2 του Ελληνικού Συντάγματος. Σε αυτήν τη κρίσιμη στιγμή για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας αναλαμβάνουμε όλοι τις ευθύνες μας ως πολίτες και στεκόμαστε ενωμένοι, ως άνθρωποι που επιθυμούν να ζουν με αξιοπρέπεια στην ίδια τους τη χώρα.

Υπογράφουν οι κάτωθι αναφερόμενοι Έλληνες πολίτες:

ΑΣ ΥΠΟΓΡΑΨΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ-ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΟ LINK

http://www.gopetition.com/online/34631.html

ΑΣ ΤΥΠΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΑΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΟΥΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ INTERNET.

ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΜΑΣ. ΑΝΤΙ ΓΙΑ 'PIGS' ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙ ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.